Τα τελευταία έντεκα χρόνια έχει δώσει ζωή σε 9.000 παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο.
 
Μοναδική του αμοιβή, το χαμόγελο που ξαναγεννήθηκε στα χείλη τους.
 
Ο
καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός, ο καλύτερος μαθητής του Μαγκντί
Γιακούμπ, αποτελεί ένα ζωντανό μήνυμα ελπίδας ότι η ανθρωπιά δεν έχει
χαθεί.

 
Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σωτηρία πολλών
καρδιοπαθών στο Λίβανο, στη Γεωργία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στην
Ινδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μαυρίκιο, στη Μοζαμβίκη, στην
Ερυθραία, στο Κιργιστάν, στη Μαδαγασκάρη, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία
και στην Μποτσουάνα.

 
Ο Ελληνας καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός δεν απέκτησε τυχαία τον τίτλο του «γιατρού των φτωχών παιδιών».
Στα
23 του αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της
Κωνσταντινούπολης και στα 40 του έγινε τακτικός καθηγητής στο
Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αργότερα ήταν ο καλύτερος μαθητής του
κορυφαίου καρδιοχειρουργού Μαγκντί Γιακούμπ.

Ιδρυτής του
φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους», ο Ελληνας γιατρός από την
Πόλη μαζί με την ομάδα του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χειρουργεί
καθημερινά δωρεάν όλα τα παιδιά στις φτωχές συνοικίες του κόσμου, μόνο
και μόνο για να ξαναδεί το χαμόγελο στα χείλη τους.

 
«Μπορεί
να ακουστεί κοινότυπο, αλλά είναι αλήθεια: η μόνη μου ανταμοιβή είναι
το χαμόγελο των παιδιών που έχω σώσει και η χαρά που νιώθουν οι
οικογένειές τους. Αυτά μου αρκούν» λέει περήφανος μιλώντας στην
«Espresso».

 
Ζει στην Υεμένη, αλλά οπουδήποτε στο κόσμο κι αν
τον χρειαστούν, δηλώνει παρών. Δουλεύει δεκαοχτώ ώρες τη μέρα, όμως
όπως λέει δεν κοιτάει ποτέ το ρολόι του: «Στην Υεμένη, που είναι η βάση
μου, χειρουργώ κάθε μήνα περίπου σαράντα με πενήντα περιστατικά.

 
Οταν
ταξιδεύω για φιλανθρωπικό σκοπό, είμαι ικανός να χειρουργήσω περίπου
πενήντα περιστατικά μέσα σε δέκα μέρες, για να αυξήσω τον αριθμό των
παιδιών που περιμένουν μήνες και χρόνια να υποβληθούν σε επέμβαση.

 
Υπερβαίνω τις δυνάμεις μου. Δουλεύω περίπου δεκαοχτώ ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα».
 
«Πιστεύω στον Θεό»
Ο
πρώτος άνθρωπος που του έδειξε το δρόμο της φιλανθρωπίας ήταν -όπως μας
αποκαλύπτει ο ίδιος- ο πατέρας του, κορυφαίος παθολόγος στην
Κωνσταντινούπολη: «Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ο πατέρας μου
μου έλεγε να αφουγκράζομαι τον πόνο των ανθρώπων και ειδικά αυτών που
ζούνε στη φτώχεια».

Τον ρωτάμε αν πιστεύει στον Θεό. Αν έχει
κάποια βάση αυτό που λέμε όταν κινδυνεύει κάποιος δικός μας άνθρωπος:
«Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Η απάντησή του είναι αφοπλιστική:
«Πρέπει να ξέρετε πως κάθε φορά που χειρουργώ πάνω από το χειρουργικό
τραπέζι δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επικαλούμαι τον Θεό». Και
συνεχίζει συγκινημένος: «Αμέσως μετά, όταν όλα πάνε καλά, σε κάθε
ευκαιρία θαυμάζω το έργο του Θεού πάνω σε μας τους ανθρώπους. Ναι,
λοιπόν, πιστεύω στον Θεό. Αλλωστε, ο παππούς μου ήταν ιερέας».

 
Ερχεται
όμως κάποια στιγμή στη ζωή, όπως μας λέει ο κ. Καλανγκός, που όλοι οι
άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι υπεράνω των δυνάμεών τους:
«Θυμάμαι πριν από εννιά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο
περιστατικό στη Μοζαμβίκη. Ενα παιδί 3 ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το
οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν
στην εντατική μονάδα. Οταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με
τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών
και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της.

 
Είχε,
λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί
της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ
ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς. Το κλάμα και ο
πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το
παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει
ζωή.

Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και
ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο
μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη.
Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο
ίδιο κέντρο.

 
Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου
Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν
να είναι "υπεράνω των δυνάμεών μου", όμως ποτέ δεν λυγίζω.

 
Βέβαια,
για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις
χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της
φτώχειας».

 
Η ευτυχία της προσφοράς
Παρά το γεγονός ότι
έχει βραβευτεί δεκάδες φορές από διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα,
όπως ο ίδιος λέει, δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις συνήθειές του

και το χαρακτήρα του: «Σας λέω μετά λόγου γνώσεως πως όλα αυτά τα
χρόνια όσο ακριβώς προχώρησα σε επιστημονικό και σε φιλανθρωπικό
επίπεδο, άλλο τόσο προσπαθώ να είμαι ταπεινός, και αυτό είναι το
μεγαλύτερο ιδανικό στη ζωή».

 
Τι κι αν έχει θυσιάσει το χρόνο
του και την οικογενειακή του ζωή; Εκείνο που έχει σημασία -όπως λέει-
είναι να είσαι χρήσιμος για τον διπλανό σου. Αυτό προσπαθεί να
μεταλαμπαδεύσει και στα δύο παιδιά του – τις ελάχιστες ώρες που είναι
κοντά τους.

 
Ομως, ο Αυξέντιος Καλανγκός δεν έχει μόνο τον Κωνσταντίνο και τον Αλέξανδρο.
 
Εχει
σαν παιδιά του 9.000 φτωχά αγγελούδια που δεν είχαν πρόσβαση στη
δημόσια και δωρεάν υγεία των χωρών που ζούσαν, στα οποία χάρισε
αφιλοκερδώς το δικαίωμα να αναπνέουν και να μπορεί η καρδούλα τους να
χτυπάει κανονικά.

Συνεχιστές του φιλανθρωπικού και του επιστημονικού έργου του ευτυχώς -όπως λέει- υπάρχουν, κι είναι όλοι
 
ΑΝ ΡΩΤΗΣΟΥΜΕ 1000 ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΜΕΝΕΓΑΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΖΟΥΛΙΑ
ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ 1000 ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ
Αυτές είναι οι αξίες μας και οι αρχές μας
ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ
 
Κάνε ότι κάνεις χωρίς αντάλλαγμα και το αντάλλαγμα θα έρθει μόνο του και θα είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που περίμενες .