Τα αισθήµατα…

…που προκαλεί η οικονοµική κρίση – και τα µέτρα που λαµβάνονται µε
το πρόσχηµα της κρίσης – δεν είναι σε όλους ίδια. Όσο σφαγιάζεται το
εισόδηµα των λαών τόσο ανεβαίνουν τα χρηµατιστήρια. Κι όσο αδειάζουν οι
τσέπες των ανθρώπων τόσο γεµίζουν οι τσέπες του τραπεζίτη. Άλλοι
βυθίζονται στον ζόφο κι άλλοι βλέπουν την κρίση σαν ευκαιρία. Θα
µπορούσαµε να το πούµε αυτό σαδισµό; Είναι φανερό πως έχουµε πια
περάσει από τον νόµο των ανθρώπων στον νόµο της ζούγκλας. Αν και ο
σαδισµός είναι κάτι άγνωστο ακόµη και στα πιο άγρια ζώα.

Άρθρο του Ρούσσου Βρανά στην εφημερίδα Τα Νέα, 03/05/2010

Η ιδεολογία…

… που πίσω της κρύβονταν εδώ και δεκαετίες οι οικονοµικές και
πολιτικές ελίτ αποδείχτηκε από τα γεγονότα πως δεν λειτουργεί. Είναι
µια ιδεολογία που επινοήθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες των µεγάλων
υπερεθνικών επιχειρήσεων και που κατόπιν συσκευάστηκε και «πουλήθηκε»
στους λαούς από τα πολιτικά συστήµατα. Τώρα αυτή η ιδεολογία έχει
σωριαστεί σε συντρίµµια. «Ο κόσµος είδε τους καρπούς της στην παγκόσµια
οικονοµική κατάρρευση, στη µαζική ανεργία και στις αποκαλύψεις για τις
σκοτεινές συναλλαγές ακόµη και των πιο σεβαστών χρηµατοπιστωτικών
θεσµών» γράφει ο οικονοµικός αναλυτής Ρίτσαρντ Εσκο στο «Χάφινγκτον
Ποστ». «Οι προνοµιούχοι ανταµείβουν τους δικούς τους. Οι ίδιες ελίτ
επιστρατεύονται κάθε φορά, όπως και τώρα που επιβάλλουν την περικοπή
των εισοδηµάτων των φτωχότερων για να ζήσουν ακόµη καλύτερα οι
πλουσιότεροι. Ζούµε τη µεγάλη οικονοµική νύχτα των ζωντανών νεκρών».

Η οργή…

… των λαών έχει ανέβει σε πρωτοφανή ύψη και κανείς από τους
ιδεολόγους της ελευθερίας των αγορών δεν είναι πια βέβαιος για το
ιδεολόγηµά τους. Τι έλεγαν αυτοί οι ιδεολόγοι προτού η κρίση φανερώσει
τη γύµνια τους; Ο Ρίτσαρντ Εσκο µας υπενθυµίζει πως:

1) Οι ελεύθερες αγορές δίνουν ευκαιρίες σε όλους. Όµως, οι
υπεσχηµένες ευκαιρίες για τους πολλούς συντρίφτηκαν από την ισχύ των
λίγων.

2) Η διαφάνεια είναι αρετή. Όµως οι κυβερνήσεις τιµωρούν µονάχα τους
ενάρετους, ενώ οι φαύλοι φυγαδεύουν ατιµωρητί τα κεφάλαιά τους στους
φορο λογικούς παραδείσους.

3) Σε µια ελεύθερη αγορά υπάρχει µερτικό για όλους. Όµως άλλοι
αγοράζουν σε µια τιµή, άλλοι σε άλλη και στους πολλούς δεν περισσεύει
για να αγοράσουν τίποτα.

4) Όλοι ανταµείβονται επειδή παράγουν και όχι επειδή µαζεύουν
χρήµατα. Όµως ολόκληρος ο πλούτος των χωρών έχει πέσει στα χέρια
ανθρώπων που δεν παρά γουν τίποτα και που απλώς µετακινούν τα χρήµατά
τους στα χρηµατιστήρια.

Όσο οι χώρες…

… θα ζουν ακόµη σε αυτό το σύστηµα, οι λαοί δεν έχουν να
περιµένουν τίποτα καλύτερο από αυτό που επιφύλαξε στην Ελλάδα η
Ευρωπαϊκή Ενωση, αυτός ο ναός των ελεύθερων αγορών. Όπως γράφει η Μαρία
Μαργαρώνη στο αµερικανικό περιοδικό «Νέισον», «η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν
έδρασε σαν µια πολιτική ένωση ισότιµων κρατών, αλλά σαν µια πολυεθνική
επιχείρηση που έπρεπε να αποφασίσει αν θα κλείσει ή όχι ένα ζηµιογόνο
παράρτηµά της».