Δύσκωφος δυσκώφω εκρίνετο


Πρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 18 Μαΐου 2010, 21:33


Πάνος Γιαννάκαινας

«…κι από τα Πατήσια
ίσια στα Παρίσια…»

(στίχοι λαϊκού άσματος)





Η υπόθεση του εξαναγκασμού σε παραίτηση εν ενεργεία υφυπουργού της
κυβέρνησης, εξαιτίας ληξιπρόθεσμων οφειλών του συζύγου της στην Εφορία,
αναδεικνύει εκ νέου την βαθιά ηθική κρίση που διέρχεται η κοινωνία μας,
πολύ δε περισσότερο η πολιτική ζωή του τόπου. Διότι σαφέστατα το όλο
ζήτημα είναι συνάμα ηθικό και πολιτικό.



Ηθικό, γιατί αφενός μεν ο μύθος ενός πράγματι συμπαθέστατου και όντως
επιτυχημένου λαϊκού ερμηνευτή κατέρρευσε υπό το άχθος της απληστίας και
της αμετροέπειας˙ αφετέρου δε γιατί η μέχρι πρότινος λαλίστατη ένθερμος
υπερασπιστής των συμφερόντων των εργαζομένων και της πατρίδας απεδείχθη
όχι μόνον ασυνεπής προς ό,τι διακήρυττε, κραδαίνουσα την σοσιαλιστική
σημαία κατά της διαφθοράς, αλλά και θρασυτάτη ανοήμων, επικαλούμενη ως
δήθεν ελαφρυντικό το γεγονός ότι τα εν λόγω φορολογικά ζητήματα του
συζύγου της εκκρεμούν δικαστικά από χρόνο πολύ πρότερο της προσωπικής
τους γνωριμίας, έως και σήμερα.



Εκείνο, βέβαια, που δοκιμάζει βάναυσα την όποια διάθεση επιείκειας θα
μπορούσε να μας διακατέχει, είναι η επωδός της εν λόγω πολιτικού, που
ενδεδυμένη την καλύπτρα της οσιομάρτυρος εμφανίζεται και ως
υπερασπιστής της τιμής και της υπόληψης του πρωθυπουργού και της
κυβέρνησης. Μιας κυβέρνησης, στελέχη της οποίας μέχρι την υστάτη των
στιγμών ενέπαιζαν την κοινή γνώμη με παρα-πολιτικά τερτίπια και
φθηνο-επιχειρήματα επικοινωνιακού χαρακτήρα.



Αυτή, δυστυχώς, είναι και η ποιότητα της δημοκρατίας μας, για την οποία ανενδοίαστα υπερηφανευόμαστε.



Χρειάστηκε το δημοσίευμα μιας εφημερίδας, ώστε να κινητοποιηθεί
ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός, για μια υπόθεση που όλοι καλά γνώριζαν
από βάθος χρόνου. Τόσο η παρούσα όσο και η άρτι παρελθούσα κυβέρνηση
φέρουν ακέραιη την ευθύνη, αν όχι της συγκάλυψης, τουλάχιστον της
αδράνειας επί ενός ζητήματος, το οποίο, στις δύσκολες μέρες που όλοι
βιώνουμε, προσλαμβάνει ιδιαίτερη βαρύτητα. Η φοροδιαφυγή αποτελεί
έγκλημα κατά του ελληνικού λαού -και ως τέτοιο θα πρέπει να
αντιμετωπίζεται τάχιστα και αποτελεσματικά. Πληροφορούμαστε πως τώρα,
μετά την δημοσιοποίηση της υπόθεσης, το Υπουργείο Οικονομικών μεριμνά
για την διαδικασία σε χρόνο ρεκόρ πλειστηριασμού της περιουσίας του
καλλιτέχνη οφειλέτη. Αναπάντητο βεβαίως παραμένει το ερώτημα: γιατί επί
επταμήνου, που ο συγκεκριμένος φάκελος βρισκόταν στα ερμάρια της
αρμόδιας Υπηρεσίας, δεν αποτολμήθηκε το αυτονόητο;



Κι εδώ είναι που οι ευθύνες απαγκιστρώνονται από την σφαίρα της ηθικής
και ανάγονται πλέον στην σφαίρα της εφαρμοσμένης πολιτικής. Η ατυχής
επιλογή της κυρίας Γκερέκου ως υφυπουργού βαρύνει σαφέστατα τον ίδιο
τον πρωθυπουργό. Ο ελληνικός λαός αυτόν ψήφισε, όχι τους κρυφίως
δρώντες συμβουλάτορες και παρατρεχάμενους –αν όντως στην πορεία
αποδειχθεί, πράγμα εντελώς αδιάφορο, πως αυτοί φρόντισαν για την
ανάδειξή της στα πολιτικώς διαδραματιζόμενα. Η αμελητί άγρα ψήφων διά
της διαπίστευσης σε υπουργικούς θώκους «λαμπερών» προσωπικοτήτων από
τον (κατά τα άλλα συχνά αξιολογότατο) καλλιτεχνικό χώρο ενίοτε ενέχει
κινδύνους. Αλλά σε καμία περίπτωση η σκανδαλωδώς πολυτελής διαβίωση και
το φαντασμαγορικό lifestyle δεν συνάδουν με την σεμνότητα που θα έπρεπε
να χαρακτηρίζει τους ευαγγελιζόμενους την σοσιαλιστική πανάκεια. Η
κυρία Γκερέκου απέλαυε της εμπιστοσύνης του κυρίου Παπανδρέου, και
ουδείς είναι τόσον αφελής, ώστε να πιστεύει στην αποπομπή της, αν η
εφημερίδα δεν προέβαινε στις γνωστές αποκαλύψεις. Διότι περί αποπομπής
πρόκειται, και όχι παραίτησης.



Μιας αποπομπής, ωστόσο, που ουδαμώς δικαιώνει στην συνείδησή μας τον
κύριο πρωθυπουργό. Η απόφασή του αυτή ήταν μονόδρομος, από την στιγμή
που το όλο ζήτημα πέρασε στην γνώση και κρίση του Έλληνα ψηφοφόρου. Η
παύση της υφυπουργού θα είχε νόημα προ αποκαλύψεων. Τώρα, όταν δεν
υφίσταται εναλλακτική, αποτελεί φθηνή πολιτική κίνηση διασκέδασης των
αλγεινών εντυπώσεων. Στην Ελλάδα των «ειδικών λογαριασμών» και της
αδιαφάνειας, όπου όλα κυοφορούνται κρυφίως και διευθετούνται με την
διαδικασία του κατεπείγοντος στα θερινά τμήματα της Βουλής ή κατά τις
αργίες και σχόλες των εορτών, το βασίλειο της διαπλοκής και η ιδιοτελής
άσκηση εξουσίας παρακμιακού τύπου καλά κρατούν. Είναι δε τραγικό, αντί
των θεσμικών οργάνων της Πολιτείας, για ακόμη μία φορά ο Τύπος –και
μόνον αυτός- να αποδεικνύεται «εντατήρας» των πολιτικών εξελίξεων και
ταυτοχρόνως καταπέλτης «επί δικαίων και αδίκων».



Πέρα από κάθε διάθεση κανιβαλισμού, απαλλαγμένοι από νοοτροπίες
συμψηφισμών και ανιαρές ηθικολογίες, είμαστε υποχρεωμένοι να
υποδείξουμε στην παυθείσα υφυπουργό τον γνωστό από το παρελθόν της
επαγγελματικό προσανατολισμό: αυτόν της ηθοποιίας, που τόσο καλά
γνωρίζει να υπηρετεί από όλα τα πόστα που μέχρι τώρα κατείχε.



Όσον αφορά τον κύριο Παπανδρέου, αρκετό είναι να του υπενθυμίσουμε πως
το ψάρι είναι το τελευταίο που μαθαίνει ότι βρίσκεται στο νερό…