Πρώτη καταχώρηση: Σάββατο, 29 Μαΐου 2010, 11:37


Διανύοντας την παιδική μας ηλικία, τα πράγματα είναι απόλυτα και σαφή.
Μέρα ή νύχτα. Μαύρο ή άσπρο. Αν έκανες αταξίες ήσουν η κακιά, αν πάλι
άκουγες τη μαμά σου, ήσουν καλή κ.ο.κ. Στην πορεία της ζωής μας, όμως,
συνειδητοποιούμε την πολυπλοκότητα των πραγμάτων. Τι γίνεται τότε;



Κάποια στιγμή στη ζωή μας καταλαβαίνουμε πως δεν υπάρχουν μόνο σίγουρες
και εύκολες επιλογές. Κάποιον πληγώσαμε, άλλον βλάψαμε ή φέραμε σε
δύσκολή θέση. Με ένα «συγγνώμη» δεν περνούν όλα, ούτε αυτό αρκεί για να
αποκατασταθούν οι ανθρώπινες σχέσεις. Η διαδρομή από τη σύγκρουση έως
την αποκατάσταση είναι δύσκολη, δυσάρεστη και ψυχοφθόρα. Κάτι τέτοιο
συνεπάγεται τη δυσκολία να αποδεχτούμε την πολύπλευρη προσωπικότητα του
άλλου. Πιθανότατα να είναι η ίδια δυσκολία που μας εμποδίζει να
αποδεχτούμε στοιχεία του ίδιου μας του εαυτού, για τα οποία δεν είμαστε
περήφανοι.



Αν, όμως, αποδεχόμαστε αυτές τις πτυχές, θα είχαμε την απόλυτη ευκολία
να χαρακτηρίσουμε τον εαυτό μας «εγωιστή», «ανήθικο» κ.α., πράγμα που
θα μας σκότωνε ψυχολογικά. Πώς θα μπορούσαμε, άλλωστε, να τον
χαρακτηρίσουμε έτσι τη στιγμή που ξέρουμε πως γινόμαστε θυσία για τα
άτομα που μας περιβάλλουν;



Έτσι, δικαιολογούμαστε ως «καλοί άνθρωποι», απορρίπτοντας όποιον έχει
αντίθετη γνώμη σε αυτό. Άλλωστε, είναι δικαίωμά μας, εμείς ορίζουμε τις
επιλογές μας. Μπορούμε όμως να συλλάβουμε το πόσο μάς περιορίζει αυτό;
Αναλόγων των συγκυριών, βγάζουμε κι από μία διαφορετική εικόνα στους
άλλους. Συμβαίνει στον καθένα και καθένας αξιολογεί συμπεριφορές και
όχι τον ίδιο τον άνθρωπο.



Καλό θα ήταν, λοιπόν, να αποδεχτούμε πρώτα την ίδια μας την ύπαρξη. Όλα
εκείνα που μας κάνουν περήφανους, αλλά και όσα μας κάνουν να
κοκκινίζουμε.



Είναι τα κομμάτια που συνθέτουν το πάζλ μας. Είμαστε εμείς!