Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010, 09:03


Ένα από τα συχνότερα μοτίβα της ελληνικής ιστορίας αλλά και της
μυθολογίας. Στην Ελλάδα συναντάμε γυναίκες όπως η Μήδεια που σκοτώνει
τη νέα γυναίκα του άνδρα της και τα ίδια τα παιδιά της. Η Κίρκη
«απολαμβάνει» πρώτα τα αρσενικά και μετά τα μεταμορφώνει σε γουρούνια.
Οι Σειρήνες ήταν κυριολεκτικά θανατηφόρες γυναίκες. Το πιο δυνατό χαρτί
της του Ομήρου, όμως, είναι σίγουρα η Ωραία Ελένη, αφού για τα μάτια
της μόνο έγινε ένας ολόκληρος πόλεμος.

Η πλανεύτρα Δαλιδά προδίδει τον αγαπημένο της Σαμψών χωρίς δεύτερη
σκέψη. Η Σαλώμη χορεύει με τα χίλια πέπλα της και προκαλεί παραζάλη.
Στον ρωμαϊκό κόσμο πάλι, κάθε άλλο παρά έλειψαν οι μοιραίες γυναίκες. Η
Μεσσαλίνα, από μικρή στην αυλή του Καλιγούλα, έμαθε να χρησιμοποιεί τα
κάλλη της προς όφελός της. Όταν παντρεύτηκε τον Κλαύδιο, εκτός από
όργια, επιδόθηκε και σε δολοφονίες.

Η Κλεοπάτρα πλάνεψε με τη σειρά της δύο Ρωμαίους αυτοκράτορες και
κατάφερνε να κυβερνάει ανενόχλητη την Αίγυπτο. Όχι μικρό κατόρθωμα για
μια απόλυτα ανδροκρατούμενη εποχή. Η Λουκρητία Βοργία είναι πασίγνωστη
για τους αμέτρητους γάμους της. Παντρευόταν σύμφωνα με πολιτικές
ίντριγκες, όποιος είχε μεγάλη δύναμη στην Ιταλία την εποχή της
Αναγέννησης γινόταν ο επόμενος άνδρας της. Όλοι κατέληγαν κυνηγημένοι ή
στραγγαλισμένοι.

Εκείνη, όμως, που αναμφισβήτητα καθόρισε πολλά από τα χαρακτηριστικά
αυτού του είδους γυναικών, είναι η Mata Hari. Υπαρκτό πρόσωπο, παρ’ όλη
τη μυθική της διάσταση, κατάσκοπος κατά τη διάρκεια του Πρώτου
Παγκοσμίου Πολέμου, έζησε στο Παρίσι ως χορεύτρια εξωτικών χωρών και
έδινε τα χάδια της αντί πολύτιμων πληροφοριών. Καταδικάστηκε εις
θάνατον η δύστυχη και εικάζεται ότι αυτοί που την τουφέκισαν είχαν
δεμένα μάτια, ώστε να μην υποκύψουν στα θέλγητρά της!

Στη μεταπολεμική Αμερική, η μοιραία γυναίκα αποκτάει τη γνωστή της
εικόνα, φτιαγμένη με πολλή προσοχή. Φοράει κατακόκκινο κραγιόν ή εν
πάση περιπτώσει έχει έντονα βαμμένα χείλη και βαθύ βλέμμα. Τα ρούχα της
περισσότερο δίνουν μύριες υποσχέσεις για αυτό που καλύπτουν και σε
προκαλούν να της τα βγάλεις, παρά αποκαλύπτουν. Η κατάληξή τους, όμως,
όπως και κάθε μοιραίας γυναίκας, δεν είναι η καλύτερη: καταστροφή,
θάνατος, ξεπεσμός.

Φιλμ νουάρ με πρωταγωνίστριες-πρότυπα του είδους είναι αρκετά. Μερικά
από αυτά που άφησαν ιστορία: «Out Of The Past» και «Jane Greer». Η Lady
from Shangai και η Gilda είναι η Rita Hayworth που κάνει κόσμο να
σκοτώνεται στα πόδια της. Στο «The Postman Always Rings Twice», η Lana
Turner βάζει τον εραστή της να σκοτώσει τον άνδρα της, πράξη που τον
οδηγεί σε καταδίκη εις θάνατον. Η Barbara Stanwyck στο «Double
Indemnity» λέει, κλασικά, άλλη ιστορία αντί της πραγματικής… δεν
είναι τόσο αθώα, όσο θέλει να παρουσιάσει στον χωρίς αντιστάσεις άνδρα
που χτυπάει την πόρτα της. Στο «Mildred Pierce» η Joan Crawford
ανταγωνίζεται την κόρη της, αλλά για κακή της τύχη, εκείνη είναι η
αδίστακτη της ιστορίας.

Και φυσικά το πιο πρόσφατο «η μαύρη ντάλια», η Elizabeth Short που δεν
διστάζει να αλλάζει ανδρικές αγκαλιές, μέχρι να βρεθεί στην αγκαλιά του
δολοφόνου της και από εκεί κατακρεουργημένη σε χωράφι.