Αγαπητοί Έλληνες,
Σίγουρα
σας συμβαίνει ό,τι και σε εμάς τους Γερμανούς: Όταν σκεφτόμαστε την
Ευρωπαϊκή Ένωση, το μυαλό μας πάει σε αυτόν τον συγκεχυμένο μηχανισμό
στις Βρυξέλλες, όπου καλοπληρωμένοι γραφειοκράτες, μαζί με
ξεδιαλεγμένους στην πατρίδα τους πολιτικούς, συνεχώς παράγουν
εκνευριστικούς κανόνες. Έτσι έβλεπα εγώ τα πράγματα έως τώρα. Ξαφνικά
όμως, η άποψή μου για την Ευρώπη και την Ε.Ε. άλλαξε ριζικά. Κι αυτό το
οφείλω σε εσάς.

Όλα ξεκίνησαν με μια επιστολή προς εσάς τους Έλληνες, την οποία έγραψα πριν από λίγες εβδομάδες στο περιοδικό Stern.
Οφείλω να ομολογήσω: Η επιστολή περιείχε βαριές κατηγορίες. Και μου
απαντήσατε, και μάλιστα σε βαθμό που το ηλεκτρονικό μου γραμματοκιβώτιο
ακόμη ξεχειλίζει. Η αντιπαράθεση μεταξύ Γερμανών κι Ελλήνων που έχει
ξεσπάσει εδώ και εβδομάδες, είναι σφοδρή και συναισθηματικά φορτισμένη,
από την άλλη όμως, είναι απαραίτητη και προπάντων πραγματικά γόνιμη.
Και από τότε η Ε.Ε. δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν λαβύρινθο διατάξεων
για μένα. Τώρα, με την αντιπαράθεση ανάμεσα σε εσάς τους Έλληνες κι
εμάς τους Γερμανούς, είναι που η Ευρώπη ξεκινά πραγματικά για μένα.

Θα
συμφωνήσετε πως έως τώρα τα πράγματα είχαν ως εξής: Όποτε προκύπτει
κάποιο θέμα μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών, η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ
συναντιέται με τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Εμείς οι πολίτες
είμαστε μονάχα θεατές. Μπροστά στην τηλεόραση. Τώρα, σε αυτή την κρίση,
εμείς οι πολίτες αρχίσαμε επιτέλους να συνομιλούμε μεταξύ μας, χωρίς
τους αρχηγούς των κυβερνήσεων. Η ελληνογερμανική συζήτηση αποτελεί την
αρχή μιας πραγματικής, ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας.

Ενόψει αυτού του γεγονότος, γίνεται εμφανές ότι η αντιπαράθεση είναι προτιμότερη
από τη σιωπή. Οι κατηγορίες που επιτέλους εκφέρονται, πραγματικά μας πάνε μπροστά. Και τις δύο πλευρές.

Φυσικά
πόνεσε η αντιπαράθεση αυτή. Όταν σας κατηγορούμε ότι είστε διεφθαρμένοι
και εξαπατάτε την υπόλοιπη Ευρώπη, βεβαίως αυτό σας χαλάει τη διάθεση.
Κι όταν ανώνυμοι επιστολογράφοι μου προτείνουν να με επεξεργαστούν
παράγοντας γύρο ή όταν ελληνικές εφημερίδες παριστάνουν το Άγαλμα της
Νίκης στην ομώνυμη στήλη με σβάστικα, αυτά με κάνουν να ξεροκαταπίνω.
Συνολικά, όμως, με διδάξατε πολλά: Το γεγονός ότι γερμανικές εμπορικές
αλυσίδες όπως η Lidl και η Saturn κατέκτησαν την ελληνική αγορά,
συμμετέχοντας έτσι ενεργά στη διαμόρφωση της ελληνικής οικονομίας, την
οποία κατακρίνω, αυτό το αγνοούσα τελείως.

Όπως
επίσης αγνοούσα το ύψος των υπέρογκων κερδών που η Ελλάδα αποφέρει στη
γερμανική βιομηχανία όπλων. Το 13 τοις εκατό των συνολικών γερμανικών
εξαγωγών όπλων διοχετεύεται αποκλειστικά στην Ελλάδα. Αγοράζετε τόσα
άρματα μάχης και τουφέκια, επειδή αντιλαμβάνεστε τη σύμμαχό μας στο
ΝΑΤΟ, Τουρκία, ως απειλή. Και ποιος εφοδιάζει την Τουρκία με όπλα; Πάλι
εμείς οι Γερμανοί. Η γερμανική αμυντική βιομηχανία λοιπόν, επωφελείται
από μια διαμάχη, την οποία η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών πολιτών
θεωρεί περιττή. Οφείλω να ομολογήσω: Όσον αφορά αυτό το θέμα, εσείς οι
Έλληνες έχετε ένα ισχυρό επιχείρημα με το μέρος σας.

Στην επιστολή μου είχα περιγράψει το αίσθημα της αδυναμίας που νιώθουμε εμείς οι Γερμανοί,
λόγω του ότι και η δική μας οικονομική σταθερότητα εξαρτάται από τις
αποφάσεις που λαμβάνει η δική σας κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση, την οποία
εμείς δεν έχουμε τη
δυνατότητα
να εκλέξουμε. Η δημόσια συζήτηση στη Γερμανία δεν έμεινε χωρίς
αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Άσκησε ακόμη περισσότερη πίεση σε εσάς τους
Έλληνες, ώστε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα. Ισχυρίζομαι το εξής: Οι
διαμαρτυρίες εκ μέρους εμάς των Γερμανών διευκολύνουν την κυβέρνησή σας
να φέρει εις πέρας την εφαρμογή των απαραίτητων, σκληρών οικονομικών
μέτρων. Επομένως, δεν υπάρχει μόνο μια νέα δημόσια σφαίρα στην Ευρώπη.
Αυτή δρα κιόλας.

Φυσικά
εσείς οι Έλληνες αυτό θα το θεωρείτε παρέμβαση στις εσωτερικές σας
υποθέσεις. Μα αυτό ακριβώς είναι. Η γερμανική δημοσιότητα επενέβη σε
θέματα, τα οποία πρέπει να αποφασιστούν στην Ελλάδα. Αυτό άραγε είναι
επιτρεπτό; Ως νέος δημοσιογράφος έκανα ρεπορτάζ για τον πόλεμο στην
πρώην Γιουγκοσλαβία. Τότε, ακόμη και σε περιπτώσεις σοβαροτάτων
παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η παρέμβαση στις εσωτερικές
υποθέσεις ενός κυρίαρχου κράτους απαγορευόταν σύμφωνα με το Διεθνές
Δίκαιο. Ως προς αυτό το σημείο το Διεθνές Δίκαιο στο μεταξύ έχει
τροποποιηθεί. Όσον αφορά την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική,
όμως, τα κράτη εξακολουθούν να είναι απολύτως κυρίαρχα.

Θεωρητικά.
Στην πραγματικότητα με την παγκοσμιοποίηση οι οικονομίες των χωρών
έχουν συνδεθεί τόσο στενά, τόσο άρρηκτα, ώστε οι αποφάσεις που λαμβάνει
η κυβέρνηση της μιας χώρας να έχουν αναπόφευκτες επιπτώσεις στην
οικονομία και συνεπώς και στη ζωή των ανθρώπων σε μια άλλη χώρα. Στην
Ε.Ε. οι επιδράσεις αυτές είναι ακόμη πιο ισχυρές και άμεσες. Η
οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου, συνεπώς, επεμβαίνει
πάντοτε και στη γερμανική οικονομία, παρόλο που δεν το επιδιώκει.

Και
γι’ αυτό το λόγο είναι απολύτως κατανοητή και δικαιολογημένη η
παρέμβαση της γερμανικής δημοσιότητας και των Γερμανών πολιτών στις
πολιτικές αποφάσεις της Ελλάδας. Όπως και το αντίστροφο!

Κι ακριβώς αυτό είναι που έμαθα τις τελευταίες
εβδομάδες μέσα από την αντιπαράθεσή μας: Στην Ε.Ε. δεν υπάρχουν πλέον
εσωτερικές υποθέσεις.

Με εγκάρδιους χαιρετισμούς,

Walter Wüllenweber

http://www.stern.de