Είναι γνωστό πως  από την Κυβέρνηση
είχε ανακοινωθεί ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκδώσει τα σχετικά
Προεδρικά Διατάγματα (ΠΔ) για την εφαρμογή της συμφωνίας με το ΔΝΤ
(ν.3845/2010) μέχρι την 15-06-2010. Όμως χθές ανακοινώθηκε και πάλι από
την Κυβέρνηση πως η έκδοση αυτών των προεδρικών διαταγμάτων
αναβάλλεται…!

Δεν μας ειπαν βέβαια γιατί αναβάλλεται, όμως πολύ πιθανόν ο λόγος να είναι ο ακόλουθος:.

ΚΑΤΑΤΕΘΗ ΜΗΝΥΣΗ ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ.

Aκολουθεί ολόκληρη η μήνυση,
ωστόσο ενημερώνω εκ των προταίρων πως κρίνεται σημαντική η συμμετοχή
μας με επιστολές προς τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας στη
διεύθυνση http://www.presidency.gr/contact.htm (αυτόματο e-mail),  ή pressoffice@presidency.gr
ζητώντας του να μην εκδώσει τα Προεδρικά Διατάγματα για την εφαρμογή
του Προδοτικού νόμου ν.3845/06-05-2010 με το ΔΝΤ, μέχρι να κριθεί η
μήνυση για Εσχάτη Προδοσία από τη Δικαιοσύνη.


ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΝΤ ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΞΙΟΤΙΜΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (άρθρο 41 Συντ.).

ΜΗΝΥΣΗ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ XAΛΚΙΔΟΣ ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Του Δημητρίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ, Ιατρού, κατ. Χαλκίδος, τηλ. 22210-62743

ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ

Κε Εισαγγελέα

Σύμφωνα με το άρθρο 62 εδ.4
«(για την δίωξη) άδεια δεν απαιτείται (από την Βουλή) δια τα επ`
αυτοφώρω κακουργήματα των βουλευτών)

Επειδή τα αποτελέσματα της
Εσχάτης Προδοσίας επέρχονται σε όλη την Ελληνική Επικράτεια, αρμόδια
για την παρούσα μήνυσή μου είναι και η Εισαγγελία Χαλκίδος (ΠΚ 16) στο
οποίο κατοικώ μονίμως.

H Εθνική Κυριαρχία στην Δημοκρατική Πολιτεία συνίσταται από τα εξής ουσιαστικά (συστατικά): 

α) Την Ελεύθερη άσκηση του
δικαιώματος του Ατόμου να προστατεύει δια νόμου τα Ατομικά του
Δικαιώματα από τον Δημόσιο έλεγχο και εξουσία της πολιτείας, 
β)
Τον, δια των νόμων που το άτομο ως πολίτης ψηφίζει, Ελεύθερο καθορισμό
και απεριόριστη άσκηση των Πολιτικών του δικαιωμάτων ως Πολίτου μιας
Συντεταγμένης Πολιτείας.

Η Ελεύθερη επιλογή και
άσκηση των παραπάνω Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων και γενικότερα η
απεριόριστη δυνατότητα του Ατόμου να καθορίζει αυτό τις Αξίες στην ζωή
του και να μπορεί να επιδιώκει ελεύθερα να τις πραγματώσει μέσα στα
πλαίσια του νόμου που αυτός ψήφισε, συνιστά την ουσία της Δημοκρατικής
Ελευθερίας, στην οποία το Άτομο και ο Πολίτης είναι το Υποκείμενο και
Συγγραφέας της Ατομικής και Εθνικής του Ιστορίας, σύμφωνα με τις
παραδόσεις του, τον πολιτισμό του και την παρελθούσα Ιστορία του. Οι
αρχές αυτές συνιστούν την έννοια του Ιδιαίτερου Έθνους και Λαού.

Η άσκηση όμως της Ελευθερίας, ως συστατικού της Εθνικής Κυριαρχίας, συνδέεται αρήκτως και αναγκαστικά με την έννοια της Εδαφικής Ακεραιότητας μέσα
στα γεωγραφικά όρια της οποίας η Ελευθερία αυτή πραγματώνεται, εφόσον
τα πάντα με στο υλικό Σύμπαν μας με νοηματικό περιεχόμενο, τοσούτων
μάλλον η Πολιτική πράξη, η οποία δεν είναι Θεολογία, πραγματώνονται σε
συγκεκριμένο Χρόνο και Χώρο. Συνεπώς η Εδαφική Ακεραιότητα
αποτελεί κι αυτή υποκείμενο της Δημοκρατικής Ελευθερίας και Εθνικής
Κυριαρχίας, σε βαθμό εννοιολογικής ταύτισης με τις υπόλοιπες αυτές
έννοιες. Ελευθερία, χωρίς Εδαφική ακεραιότητα για την άσκησή της, δεν υπάρχει και Εδαφική ακεραιότητα χωρίς Ελευθερία είναι χωρίς Νόημα.

Εφόσον συνεπώς η Ελευθερία και
οι ταυτιζόμενες με αυτή έννοιες της Εθνικής Κυριαρχίας, συνίσταται στην
ελεύθερη, δια των ελευθέρως ψηφισθέντων από τους πολίτες νόμων, έκφραση
της θέλησής των για την ιστορία του, κάθε παραβίαση της ελεύθερης
νομοθετικής δύναμης του Λαού από εξωγενείς καταναγκαστικούς παράγοντες,
συνεπάγεται κατάλυση της Ελευθερίας, Εθνικής Κυριαρχίας και του
Συντάγματος του Λαού αυτού.

Οι παραπάνω σκέψεις και γεγονότα δικαιώνονται πλήρως στο Ελληνικό Σύνταγμα, το οποίο στο άρθρο 1 ορίζει ότι: 
1. «Το Πολίτευμα της Ελλάδος είναι Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία , 
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαική κυριαρχία, 
3.
Άπασαι αι εξουσίαι πηγάζουν εκ του Λαού και υπάρχουν υπέρ αυτό και του
Έθνους, ασκούνται δε καθ` όν τρόπον ορίζει το Σύνταγμα.

Άρθρο 2. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του Ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.

Άρθρο 5. 
1. Έκαστος δικαιούται να αναπτύση ελευθέρως της προσωπικότητά του…, 
2. Πάντες απολαύουν απολύτου προστασίας της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας των…, 
3. Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστος..

Άρθρο 17. Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους…

Άρθρο 20. Έκαστος
δικαιούται εις παροχήν εννόμου προστασίας υπό των δικαστηρίων και
δύναται να αναπτύξη ενώπιον τούτων τας απόψεις του περί των δικαιωμάτων
ή συμφερόντων του, ως ο νόμος ορίζει.

Άρθρο 25. 
1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου, ως ατόμου και ως μέλος του κοινωνικού συνόλου, τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους…., 
2.
Η αναγνώριση και προστασία των θεμελιωδών και απαραγράπτων δικαιωμάτων
του ανθρώπου υπό της Πολιτείας αποβλέπει εις την πραγματοποίησιν της
κοινωνικής προόδου εν ελευθερία και δικαιοσύνη, 
3. Η καταχρηστική άσκηση δικαιώματος (από την Πολιτεία) δεν επιτρέπεται.

Άρθρο 26
1. Η νομοθετική λειτουργία ασκείται υπό της Βουλής και του Προέδρου της Δημοκρατίας, 
2.
Η εκτελεστική λειτουργία ασκείται υπό του Προέδρου της Δημοκρατίας και
της Κυβερνήσεως 3. Η δικαστική λειτουργία ασκείται υπό των δικαστηρίων,
αι αποφάσεις δε αυτών εκτελούνται εν ονόματι του Ελληνικού Λαού.
Άρθρο 27. 
1.
Ουδεμία μεταβολή των ορίων της Επικρατείας δύναται να γίνει άνευ νόμου
ψηφιζομένου δια της απολύτου πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών.

Άρθρο 28 παρ. 3. Η
Ελλάς προέρχεται ελευθέρως δια νόμου ψηφιζομένου υπό της απολύτου
πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, εις περιορισμούς εις την
άσκησιν της Εθνικής Κυριαρχίας, εφ όσον τούτο υπαγορεύεται εκ σπουδαίου
εθνικού συμφέροντος, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τας
βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος, γίνεται δε βάσει των αρχών της
ισότητας και υπό τον όρο της αμοιβαιότητας.

Σχετικά είναι επίσης τα άρθρα 41, 52, 60 παρ.1, 62 εδ. 4, 73 παρ.1,2, 120.

Συνεπώς, σύμφωνα με τα παραπάνω άρθρα του Ελληνικού Συντάγματος και ιδιαιτέρως του άρθρου 28, παρ. 3, ουδέν
τίμημα, λόγος, προφανής ή προβαλλόμενος ειλικρινώς η προσχηματικά,
είναι ικανός να προβληθεί και ισχύσει ενώπιον του Ελληνικού Λαού με
τίμημα την κατάλυση των βάσεων του Δημοκρατικού του Πολιτεύματος, ακόμα
κι αν ο λόγος αυτός (ειλικρινής, ή προσχηματικός), αναφέρεται σε
(δήθεν) εθνικό συμφέρον.
Και τούτο διότι Εθνικό Συμφέρον έξω από τα
πλαίσια της Δημοκρατίας (της δυνατότητας του Λαού να ψηφίζει τις τύχες
του ελεύθερα) είναι άνευ Νοήματος, δεδομένου ότι, στην περίπτωση αυτή,
το Εθνικό Συμφέρον εξυπηρετεί τα συμφέροντα του σφετεριστή της
Δημοκρατίας (εξωτερικού ή εσωτερικού ή αμφοτέρων) κι όχι τους ίδιους
τους Πολίτες της καταλυομένης Δημοκρατίας. Η κατάλυση της
Δημοκρατίας στο όνομα της –δήθεν- σωτηρίας της χώρας και του εθνικού
συμφέροντος –είναι ισχυρισμός αντιφατικός, συνιστά αντινομία του λόγου
και προβάλλεται προσβλητικά για την λογική από τους βαρβάρους
κατακτητές ή τους προδότες κατακτημένους.
 

Και στην συγκεκριμένη περίπτωση της παρούσας μήνυσής μου, η
Ελληνική Κυβέρνηση με τον ν.3845/2010 παρεχώρησε την Εθνική μας
Κυριαρχία σε ξένες Δυνάμεις (ήτοι την Ευρωπαική Επιτροπή και το Διεθνές
Νομισματικό Ταμείο), με την παραχώρηση σε αυτούς το δικαίωμα και την
εξουσία να μας επιβάλλουν αυτοί το περιεχόμενο νόμων, που καθορίζουν
την βιολογική αλλά και ποιοτική ζωή όλως ων Ελλήνων κι εμείς απλά και
δουλικά να διεκπεραιώνουμε διαδικαστικά την διαδικασία ψήφισής των στην
Ελληνική Βουλή.
Η παραχώρηση της Εθνικής μας Κυριαρχίας σε
ξένες δυνάμεις με τον παραπάνω τρόπο συνιστά ανέγκλητα, κατάλυση του
Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος (άρθρο 1 του Συντάγματος). Οι βουλευτές
είναι εξουσιοδοτημένοι να ψηφίζουν νόμους στη Βουλή- στα πλαίσια της
αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας- μόνο στα πλαίσια του Συντάγματος, δηλαδή
σύμφωνα με την εκπεφρασμένη βούληση του Ελληνικού Λαού στο Σύνταγμα. Η
παραβίαση της αρχής αυτής από τους Βουλευτές, όπως έγινε στη προκειμένη
περίπτωση, συνιστά Κατάλυση του Συντάγματος κι Εσχάτη Προδοσία.

Κατά
συνέπεια, Κυβέρνηση, Βουλή (κι ελπίζω όχι ο Πρόεδρος Δημοκρατίας
τελικά), παραχωρώντας την Εθνική μας Κυριαρχία και μάλιστα χωρίς τον
όρο της αμοιβαίας παραχώρησης της Εθνικής Κυριαρχίας στον αποδέκτη της
δικής μας, ανεξάρτητα από τον λόγο της παραχώρησης αυτής, διαπράττουν
Εθνική Προδοσία.

Ακριβώς όμως αυτό έγινε από την
παρούσα Κυβέρνηση και την Βουλή των Ελλήνων (κι ελπίζω όχι και από τον
Πρόεδρο της Δημοκρατίας) ενεργητικά και από την Στρατιωτική Ηγεσία εκ παραλείψεως. Συγκεκριμένα, οι
παραπάνω κρατικοί αξιωματούχοι παρεχώρησαν εν λευκώ! την νομοθετική
εξουσία –και συνεπώς την Εθνική μας Κυριαρχία- στους ηγέτες των
υπολοίπων 26 κρατών που συναποτελούν τη Ευρωπαική Ένωση και στο Διεθνές
Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), το οποίο είναι θεσμός που δεν ανήκει καν στην
Ευρωπαική Ένωση, να μας υποδείξουν αυτοί το περιεχόμενο των νόμων που
εμείς καλούμαστε –και το κάναμε- υποχρεωτικά και υποτιμητικά να το
ψηφίσουμε απλά διεκπεραιωτικά και δήθεν ελεύθερα!

Δεν θα αναλύσω στο σημείο αυτό
το (αβάσιμο και αίολο σε κάθε περίπτωση) περιεχόμενο του προβαλλομένου
λόγου, που οι παραπάνω κρατικοί αξιωματούχοι προβάλλουν δημοσίως για
την παραχώρηση της Εθνικής μας Κυριαρχίας σε ξένες δυνάμεις με τον
παραπάνω τρόπο, διότι –σύμφωνα με τα όσα προείπα και με το άρθρο 28
του Συντάγματος- ουδείς λόγος δικαιολογεί την παραχώρηση της Εθνικής
μας Κυριαρχίας με την μορφή της κατάλυσης του Δημοκρατικού μας
Πολιτεύματος, ήτοι της παραχώρησης της εξουσίας σε άλλες δυνάμεις να
επιβάλλουν το περιεχόμενο νόμων που αφορούν την ζωή των Ελλήνων!
και
μάλιστα χωρίς να ικανοποιείται εισέτι ο αναγκαστικός όρος της
αμοιβαιότητας (*), τους οποίους (νόμους) οι έλληνες βουλευτές σε μια
παρωδία δημοκρατικής ψηφοφορίας στην Βουλή, δουλικά και διεκπεραιωτικά
τους ψηφίζουν, ενεργούντες ως πειθήνια διεκπεραιωτικά όργανα της βούλησης και του συμφέροντος ξένων δυνάμεων.

(*) δηλ. την αμοιβαία και ισότιμη παραχώρηση και της Εθνικής Κυριαρχίας του αντισυμβαλλομένου Κράτους

Θα πώ μόνο σύντομα, ότι ο απαράδεκτος προβαλλόμενος λόγος από τους εσωτερικούς σφετεριστές της Ελευθερίας μας έλληνες βουλευτές, είναι
ότι μόνο έτσι εξασφαλίζεται η δυνατότητα δανειοδότησης της Ελλάδος από
τις χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης και το ΔΝΤ, για να καλύψει τις
οικονομικές της ανάγκες.

Η
παραχώρηση της Εθνικής μας Κυριαρχίας με τον παραπάνω τρόπο σε
αλλοδαπές δυνάμεις δεν είναι ένα δικό μου συμπέρασμα, αλλά είναι ένα
γεγονός που ομολογείται πολλάκις από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό της χώρας
Γεώργιο Παπανδρέου και από το επίσημο Βήμα της Βουλής των Ελλήνων!, ο
οποίος καθαρά κι εμφατικά είπε ότι «βρισκόμαστε υπό επιτήρηση και
κηδεμονία» και ότι «έχει μειωθεί η Εθνική μας Κυριαρχία». Συγκεκριμένα:

1) Ομιλία Πρωθυπουργού Γιώργου
Α. Παπανδρέου στη Συνεδρίαση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής
(ΟΚΕ) Δωδεκανήσου: 23-04-2010

Είμαστε υπό
επιτήρηση. Είμαστε υπό κηδεμονία, για να το πούμε ακόμα πιο βαριά, για
να είμαστε ειλικρινείς. Και θέλουμε βεβαίως, πολύ γρήγορα, με τις
αποφάσεις μας, με το έργο μας, με τις αλλαγές που θα κάνουμε, να
ξαναπάρουμε τις δικές μας τύχες στα δικά μας χέρια, να θέτουμε εμείς
πια τις προτεραιότητές μας, με έναν βιώσιμο τρόπο. Και για να
τελειώνουμε με την παραπληροφόρηση και το στρουθοκαμηλισμό, που
επιδεικνύεται από πολλούς: η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σήμερα σε επιτήρηση
από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εξαιτίας των
ελλειμμάτων, εξαιτίας του χρέους που δημιούργησαν οι εγκληματικές για
τον τόπο πολιτικές τής προηγούμενης κυβέρνησης. Αυτό ακριβώς εννοώ όταν
υποστηρίζω ότι μειώθηκε η εθνική μας κυριαρχία, το να μπορούμε να
αποφασίζουμε εμείς, να έχουμε πολλές επιλογές και περιθώρια ελιγμών,
που θα είχαμε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση.

2) Δευτερολογία Πρωθυπουργού
Γιώργου Α. Παπανδρέου στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή
με θέμα: «Το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης που κατέθεσε η
Ελληνική Κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση»: 22-03-2010

Και είναι ακριβώς
αυτός ο λόγος, για τον οποίο βρεθήκαμε για δεύτερη φορά σε επιτήρηση –
λόγω του ελλείμματος του 2009. Η επιτήρηση αυτή, στην παρούσα φάση –
και αυτό θέλω να το ξέρετε, πιθανώς δεν το γνωρίζουν όλοι οι συνάδελφοι
– σύμφωνα με τα άρθρα του Μάαστριχτ, είναι η ισχυρότερη μορφή
επιτήρησης, η οποία λέει ότι εάν, προχθές, στο ECOFIN, στην Ευρωομάδα,
δεν είχαμε εμείς οι ίδιοι αποφασίσει για συγκεκριμένα, πράγματι,
δύσκολα μέτρα, τότε θα ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση αυτή που θα αποφάσιζε,
και θα αποφάσιζε επί 26, όχι επί 27. Δηλαδή, της Ελλάδας, της έχει
αφαιρεθεί, με τη διαδικασία αυτή, το δικαίωμα βέτο. Για τα δικά της
πράγματα, για τη δική της οικονομία, για τις δικές της πολιτικές. Και
μετά, μου λέτε να μην λέω ότι είμαστε υπό κηδεμονία, ότι χάσαμε ένα
μέρος της εθνικής μας ανεξαρτησίας. Ακριβώς αυτό έχουμε χάσει. Και αυτό
είναι που θα ανακτήσουμε με τον αγώνα μας, την αξιοπιστία μας, το
πρόγραμμά μας, τη δυνατότητα να ορίζουμε εμείς επιτέλους τις τύχες μας.

3) Ομιλία Πρωθυπουργού Γιώργου
Α. Παπανδρέου στην επίκαιρη ερώτηση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ
Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή: 16-04-2010

Όμως, στην Ε.Ε., μια
δημοκρατική Ε.Ε., δυστυχώς, η πλειοψηφία είναι συντηρητική. Και αν
σήμερα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι εδώ, αυτό έγινε μετά από
απόφαση της Ε.Ε., και ειδικά με την επιμονή δυνάμεων του συντηρητικού
Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Κατά συνέπεια, αυτός είναι ο πρώτος λόγος
για τον οποίο θα έπρεπε να εγκαλείτε τον κ. Σαμαρά, τους ομοϊδεάτες του
– και όχι εμάς – για το αν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι σήμερα
ήδη εδώ. Για να είμαι βέβαια δίκαιος, υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί, και
στους συντηρητικούς μέσα στην Ε.Ε., που ήθελαν την αμιγώς ευρωπαϊκή
λύση.

Οι προτάσεις μας για έναν
διαφορετικό μηχανισμό στήριξης, βέβαια, δεν παύουν να ισχύουν για το
μέλλον. Και όπως θα έχετε δει, στην απόφαση της Ε.Ε., η τελευταία
παράγραφος μιλάει για τη δημιουργία μιας ομάδας, ενός «task force» όπως
λέγεται, μιας ομάδας μελέτης υπό τον κ. Ρομπέι, η οποία θα επεξεργαστεί
περαιτέρω τους μηχανισμούς. Άρα, λοιπόν, πολύ πιθανόν, αυτός ο
μηχανισμός να τροποποιηθεί στο μέλλον. Αν θα γίνει σύντομα ή αργότερα,
αυτό είναι τελικά θέμα πολιτικής βούλησης.

Όμως, ας μη γελιόμαστε και θέλω
να είμαι ειλικρινής: το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει ήδη μπει στη
διαδικασία. Ήδη, σήμερα, συμμετέχει στη διαδικασία της επιτήρησης, στην
οποία βεβαίως μας οδήγησε – και δύο φορές – η Νέα Δημοκρατία. Ήδη, μας
ελέγχει για την τήρηση των δεσμεύσεων και των αποφάσεών μας.

3) Ομιλία Πρωθυπουργού και
Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Α. Παπανδρέου στη Συνεδρίαση του Εθνικού
Συμβουλίου του Κινήματος στην Θεσσαλονίκη: 20-03-2010

Μιας κρίσης, που
διογκωνόταν βεβαίως με αστραπιαία ταχύτητα και θα μπορούσε να έχει και
ανυπολόγιστες συνέπειες, καθιστώντας μας έρμαιους αποφάσεων άλλων. Μιας
κρίσης, που έχει όμως σήμερα βαριές συνέπειες, όπως με την επιτήρηση,
στην οποία μας έβαλε δύο φορές η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Και με
αυτή τη δεύτερη φορά – και εδώ είναι ένα παράδειγμα της εγκληματικής
τους πολιτικής – σήμερα, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και λόγω
του ελλείμματος του 2009, είμαστε στην πιο σκληρή επιτήρηση που
προβλέπεται από τη Συνθήκη. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι όταν
βρίσκονται οι Υπουργοί Οικονομικών, της χώρας μας και των άλλων 26, στο
λεγόμενο «ECOFIN», οι αποφάσεις για την Ελλάδα παίρνονται χωρίς την
ψήφο της Ελλάδας – επί 26, όχι επί 27. Θυμίζω τα λόγια του ιδρυτή μας
στην 3η του Σεπτέμβρη, στο τρίπτυχο «εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή
κυριαρχία, κοινωνική δικαιοσύνη». Έλεγε: «ναι, θα φτάσουμε στην
κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά προϋπόθεση για την κοινωνική δικαιοσύνη,
είναι να υπάρχει Δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία. Και προϋπόθεση για τη
λαϊκή κυριαρχία, είναι να υπάρχει εθνική κυριαρχία, εθνική
ανεξαρτησία». Το δικαίωμα δηλαδή του λαού, της Ελλάδας, των Ελλήνων, να
ορίζουμε εμείς την τύχη μας, χωρίς επιτηρήσεις, χωρίς κηδεμονίες, χωρίς
εξαρτήσεις. Και αυτό παλεύουμε σήμερα, αυτό διεκδικούμε και αυτό θα
καταφέρουμε και πάλι, ως ΠΑΣΟΚ, ως Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα,
σύμφωνα με τις αρχές μας. Ναι, η Ελλάδα να ορίζει τη δική της τύχη. Γι’
αυτό και πήραμε αποφάσεις, που δεν θα λαμβάναμε ποτέ σε ομαλές
συνθήκες, γιατί δεν ανταποκρίνονται στη δική μας πολιτική και
ιδεολογική φυσιογνωμία, αλλά ζούμε σε εμπόλεμη κατάσταση. Γι’ αυτό και
οι αποφάσεις μας, μπορεί να είναι άδικες για όσους συμπολίτες μας δεν
ευθύνονται για εκεί όπου φτάσαμε σήμερα, αλλά θα ήταν ακόμα πιο άδικο
αυτό που θα συνέβαινε στην πατρίδα μας, αν δεν παίρναμε αυτές τις
αποφάσεις, αν καθόμασταν με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας να
παίζουν άλλοι με τις τύχες μας.

4) Ομιλία Πρωθυπουργού, Γιώργου
Α. Παπανδρέου, για τα μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης
της ελληνικής οικονομίας, στη Βουλή: 06-05-2010 .

Και σήμερα, είναι
πια απλά τα πράγματα: ή ψηφίζουμε και εφαρμόζουμε τη συμφωνία, ή
καταδικάζουμε την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
δυστυχώς, φτάσαμε σε σημείο να μας δίνεται η ευκαιρία να αλλάξουμε την
Ελλάδα, μόνο όμως υπό τον όρο της διάσωσής της. Και ο λογαριασμός, όπως
είπα, είναι οδυνηρός, ακόμα και άδικος για πολλούς. Δεν τίθεται ζήτημα
αυξημένης κατά το Σύνταγμα πλειοψηφίας. Τίθεται ζήτημα πολιτικής
ευθύνης για τον καθένα μας, για όλους μας. Το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί,
ούτως ή άλλως, με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Πανελλήνιου
Σοσιαλιστικού Κινήματος. Αυτό, για να είμαστε συνεπείς απέναντι στη
συνείδησή μας, στην πατρίδα και, βεβαίως, στις διεθνείς υποχρεώσεις μας.

Ακολούθησε η ομιλία του
Προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά. Αμέσως μετά, ο Πρωθυπουργός, Γιώργος Α.
Παπανδρέου, έκανε την ακόλουθη παρέμβαση:

Γ.
Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Πάλι να σας διορθώσω κ. Σαμαρά, σε αυτές τις ιστορικές
στιγμές που συζητούμε. Πράγματι, στην εισηγητική έκθεση, το μνημόνιο
που επισυνάπτεται, μιλάει, εξ απαλών ονύχων βεβαίως, για τις ευθύνες
της προηγούμενης κυβέρνησης. Δεν με ακούσατε, δεν με ακούσατε. Απλώς, η
διαφορά είναι άλλη. Άλλη είναι η διαφορά.

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Αναφέρεται με
πολύ ήπιους τόνους. Και βρήκατε αυτό εσείς, κ. Σαμαρά, ως δικαιολογία
για να μην ψηφίσετε. Ξέρετε όμως ότι δεν το (μνημόνιο) έχει γράψει το
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα αυτό. Το έχει γράψει η Ευρωπαϊκή
Επιτροπή, το έχει γράψει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και μαζί, και η
Τρόικα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Όχι εμείς.

Επίσης στις ίδιες ομολογίες προέβη και ο αρμόδιος υπουργός οικονομικών Γεώργιος Παπακωνσταντίνου, ως εξής:

1) Συνέντευξη του Υπουργού Οικονομικών στην εφημερίδα «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ» και στο δημοσιογράφο Πάνο Κοσμά: 16.05.2010

Γ.
ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ(υπουργός Οικονομικών) : Η πρόσφατη απόφαση του ECOFIN
όχι απλώς δεν επιβεβαιώνει αυτό που ισχυρίζονται κάποιοι, αλλά αντίθετα
επιβεβαιώνει την προσπάθεια που κατάβαλλε η Ελλάδα και ο Πρωθυπουργός
προσωπικά για να πείσει τους εταίρους μας για την αναγκαιότητα ενός
Ευρωπαϊκού μηχανισμού και απαντάει σε αυτούς ισχυρίζονταν ότι ήταν
Ελληνική επιλογή η εμπλοκή του ΔΝΤ.
2) Συνέντευξη του Υπουργού Οικονομικών στην εκπομπή του ΣΚΑΪ «Φάκελοι» και στο δημοσιογράφο Αλ. Παπαχελά: 10.05.2010

Γ.
ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Τώρα, με αυτά τα μέτρα που έχουμε πάρει, έχουμε
πραγματική μείωση μισθοδοσίας. Έρχεται η Γ. Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ
και σου λένε, μισθοί και συντάξεις είναι το 75% το συνόλου της δαπάνης
του Δημοσίου, πώς θα περιορίσεις, αν δεν περιορίσεις και τις δαπάνες
μισθοδοσίας και τις συνταξιοδοτικές σου δαπάνες; Και μέχρις ότου μπει
μπροστά το νέο ασφαλιστικό, έχεις και μια περίοδο, όπου είσαι
αναγκασμένος να κάνεις κάτι για τα ταμεία. Άρα, και οι αποφάσεις που
πάρθηκαν – διαφυλάττοντας επαναλαμβάνω τους χαμηλο-συνταξιούχους –
είναι και αυτές κάτι που θα βοηθήσει την βιωσιμότητα των ταμείων.

ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: Δεν ξέρω
για την αριστερά τι λέει, πάντως πολλοί εκεί μέσα πιστεύουν κακώς
κάναμε ότι κάνουμε , παίρνουμε τόσο βαρύ τίμημα για τον δανεισμό των
110 δισ., θα ήταν προτιμότερο λένε να κάνουμε μια αναδιαπραγμάτευση του
δημόσιου χρέους. Να πληρώσουμε σε αυτούς που μας χρωστάνε τα μισά ,
όπως έχουν κάνει κι άλλοι και να πάμε , να πορευτούμε αναλόγως , χωρίς
όλο αυτό τον κακό χαμό τον οποίο φέρατε

Γ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Κατ’
αρχάς, αυτό το οποίο είναι ξεκάθαρο και εδώ είναι οι μεγάλες και οι
ευθύνες της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι ότι αν μέχρι τις 19 του
μηνός η χώρα δεν είχε τα 10 δισ. που της χρειάζονται, θα κηρύσσαμε
στάση πληρωμών. Όταν κηρύττεις στάση πληρωμών, δεν
επαναδιαπραγματεύεσαι, μπαίνεις σε μια ακόμη πιο βαθιά ύφεση, το
τραπεζικό σου σύστημα καταρρέει, δεν μπορείς να πληρώσεις μισθούς και
συντάξεις.

ΑΛ. ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ: Ο αντίλογος σε
αυτό λέει σαν να είσαι ζωσμένος με εκρηκτικά διότι ξέρεις ότι θα πάρεις
μαζί σου και την Γερμανία και την Γαλλία και τις τράπεζες τους
ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες του κτλ . Οπότε δεν θα σε αφήνανε
να το πάθεις αυτό.

3) Συνέντευξη του Υπουργού Οικονομικών στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» και στο δημοσιογράφο Παντελή Καψή: 09.05.2010

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Έχετε χαρακτηρίσει τα μέτρα εσείς ο ίδιος άδικα. Πώς μπορείτε να ζητάτε από τον ελληνικό λαό να τα αποδεχτεί;

Γ.
ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Πρέπει κανείς να ξεκινήσει από την κατάσταση στην
οποία βρέθηκε η χώρα. Όταν ζητάς να σου δανείσουν 110 δισ. ευρώ
διαπραγματεύεσαι τους όρους, αλλά τα περιθώρια διαπραγμάτευσης που
έχεις είναι περιορισμένα. Προφανώς δεν είναι δίκαιο να πληρώσει την
κρίση ο συνταξιούχος του οποίου κόβεται η σύνταξη. Αλλά το βασικό
ζητούμενο ήταν να διασφαλίζουμε ότι δεν θα πτωχεύσει η χώρα.
4)
Ομιλία και δευτερολογία του Υφυπουργού Οικονομικών στην Επιτροπή
Απολογισμού και Ισολογισμού και Ελέγχου της Εκτέλεσης του
Προϋπολογισμού του Κράτους Αθήνα, 11.05.2010

Για εμάς δεν είναι
ευχάριστο, ούτε και θέλαμε να υιοθετήσουμε μέτρα τα οποία είναι άδικα
για πολλούς συμπολίτες, διότι ακούω από πολλούς να λένε ότι εμείς κακώς
έχουμε πάρει αυτά τα μέτρα. Προηγείται η διάσωση της χώρας και έπονται
τα οποιαδήποτε άλλα κριτήρια.…………. διότι από τη στιγμή που αναλάβαμε
την εντολή για τη διακυβέρνηση της χώρας και συνειδητοποιήσαμε τα
δημοσιονομικά αδιέξοδα, εκείνο το οποίο διαπιστώσαμε είναι το εξής:
«ότι η χώρα μας δεν έχει πολλαπλότητα επιλογών», δηλαδή υπήρχε μια
αδιέξοδη δημοσιονομική κατάσταση και η μόνη λύση που υπήρχε ήταν η
προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Εμείς, όμως, δεν επιθυμούσαμε
αυτή τη λύση, εμείς αυτό το οποίο θέλαμε, εκείνη τη στιγμή, ήταν να
πείσουμε τους Ευρωπαίους εταίρους μας ότι αυτό το οποίο είχε ανάγκη η
χώρα ήταν μια λύση στο εσωτερικό της Ευρωζώνης.

Τα παραπάνω αποσπάσματα των
παραπάνω πολιτικών ηγετών δημοσιεύονται αυτούσια και ολοκληρωμένα στα
αντίστοιχα επίσημα sites της Βουλής των Ελλήνων και των αρμοδίων
υπουργείων και του γραφείου του πρωθυπουργού και τα καταθέτω στα
έγγραφα στοιχεία μου μέσα στο γενικότερο πλαίσιο των ειρημένων κειμένων.

Από τα παραπάνω αποσπάσματα των παραπάνω πολιτικών ηγετών και το γενικότερο πνεύμα των συμφραζομένων, προκύπτει ότι αυτοί
–και όλοι οι Βουλευτές που εψήφισαν τελικά την παραπάνω παραχώρηση της
Εθνικής μας Κυριαρχίας, κατάλυση της Δημοκρατίας και τους επιβληθέντες
από τις ξένες δυνάμεις νόμους (βλ. παρακάτω)- ευρίσκοντο σε πλήρη
επίγνωση της ουσίας και της βαρύτητας του εγκλήματος που διέπρατταΝ,
εφόσον ομολογούν οι ίδιοι «τον –δήθεν- πόνο και οδύνη που αισθάνονται»
για την παραχώρηση της Δημοκρατικής Ελευθερίας μας αυτής.
Και
βέβαια είναι αδιανόητο –φιλοσοφικά και νομικά- να ισχυριστούν ότι δεν
κατανόησαν το άρθρο 28 του Συντάγματος, διότι το Σύνταγμα είναι η πηγή
και προυπόθεση ερμηνείας όλου του δικαιακού μας συστήματος και το ίδιο
(το Σύνταγμα) δεν ερμηνεύεται εκτός αυτού του ιδίου, ήτοι το εννοιολογικό περιεχόμενο του Συντάγματος είναι –και πρέπει να είναι- a priori- δεδομένο.

Οι παραπάνω πολιτικοί
παράγοντες αποσιωπούν από τον Λαό, ότι το κίνητρό των είναι να
μεταθέσουν τις ευθύνες των επώδυνων οικονομικών μέτρων που οι ξένες
δυνάμεις μας επιβάλλουν, σε αυτές, διότι οι ίδιοι δεν τολμούν να τα
λάβουν αυτοβούλως και με δική των ευθύνη, εξ αιτίας του φόβου των για
το πολιτικό κόστος που θα υποστούν! Προτιμούν δηλαδή να
υποδουλώσουν όλους τους Έλληνες και να ακυρώσουν την μακρόχρονη ιστορία
μας λαμπρών αγώνων για την ελευθερία μας, από τις Θερμοπύλες, το 1821
και τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, για να μην χάσουν αυτοί την Ηδονή
και τα Προνόμια της Εξουσίας. Ανατριχιαστικό!….

Ως
παράδειγμα αναφέρω την Ιρλανδία, την Ισπανία και Πορτογαλία, οι οποίες,
αντιμετωπίζουσες τα ίδια με εμάς οικονομικά προβλήματα, δεν
απευθύνθηκαν για βοήθεια στο ΔΝΤ και τις χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης,
αλλά έλαβαν οι ίδιες τα αναγκαία οικονομικά μέτρα περιορισμού των
ελλειμμάτων των, με την διαφύλαξη βέβαια της Εθνικής των Κυριαρχία,
Ελευθερίας και Τιμής.

Είναι βέβαιο ότι εάν και η
Ελλάδα έπαιρνε η ιδία αυτοβούλως τα ίδια οικονομικά μέτρα που τώρα μας
επιβλήθηκαν, θα ανακτάτο η διεθνής εμπιστοσύνη στην οικονομία της και
τα spreads (τα επιτόκια δανεισμού μας) θα έπεφταν, όπως έγινε στην
Ισπανία και Πορτογαλία, διότι ο βασικός κανόνας στο καπιταλιστικό
σύστημα που ζούμε, είναι ότι η οικονομική αποτίμηση μιας χώρας, αλλά
και η πορεία της οικονομία γενικότερα, στηρίζεται εξ ολοκλήρου στις
«προοπτικές» και την «εμπιστοσύνη στις οικονομικές προοπτικές κάθε
χώρας». Σε κάθε περίπτωση η Ελληνική Κυβέρνηση ΔΕΝ είχε καμία
Συνταγματική δυνατότητα και δικαίωμα να παραχωρήσει την Εθνική μας
Κυριαρχία με την μορφή της κατάλυσης του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος
(άρθρο 1 και 28 παρ.3 Συντ.) για οποιοδήποτε λόγο!,
όπως προείπα.
Κι αυτό είναι εκπεφρασμένη βούληση του Ελληνικού Λαού ρητά εκπεφρασμένη
στο άρθρο 28 παρ.3 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο ουδέν τίμημα
και προβαλλόμενος σκοπός είναι ικανά να ανταλλαγούν με την κατάλυση του
Δημοκρατικού του Πολιτεύματος, ακόμα κι αν ο λόγος αυτός (ειλικρινής, ή
προσχηματικός), αναφέρεται σε (δήθεν) εθνικό συμφέρον. Και τούτο διότι Εθνικό
Συμφέρον έξω από τα πλαίσια της Δημοκρατικού Πολιτεύματος (της
δυνατότητας του Λαού να ψηφίζει τις τύχες του ελεύθερα) είναι άνευ
Νοήματος, δεδομένου ότι στην περίπτωση αυτή, το Εθνικό Συμφέρον
εξυπηρετεί τα συμφέροντα του σφετεριστή της Δημοκρατίας (εξωτερικού ή
εσωτερικού ή αμφοτέρων) κι όχι τους ίδιους τους Πολίτες της
καταλυομένης Δημοκρατίας. 

 Τέλος
χωρίς Εθνική Κυριαρχία και την συνεπαγομένη αυτής κατάλυση του
Συντάγματος, Χώρα (Κράτος) ουσιαστικά (νομικά) ΔΕΝ υφίσταται ούτε ως
συντεταγμένη Πολιτεία, ούτε φυσικά ως Δημοκρατική χώρα που απαιτεί το
Σύνταγμά μας. Στην περίπτωση αυτή η «χώρα» συνίσταται σε ένα
συνοθύλευμα ατάκτων ατόμων που αλληλοσπαράσσουν, χωρίς νόμους και
έννομη τάξη, ο ένας τον άλλο για την βιολογική των επιβίωση.

Συνεπώς ο ισχυρισμός που
προβάλλει υποκριτικά η Ελληνική Κυβέρνηση και Βουλή περί σωτηρίας της
χώρας με την κατάλυση του Δημοκρατικού της Πολιτεύματος και του
Συντάγματός της είναι εγκληματικός και μόνο ο κατακτητής ή ο προδότης
κατακτημένος θα μπορούσαν να τον εγείρουν. Με την ίδια λογική και οι
Τούρκοι και Γερμανοί κατακτητές θεωρούν εαυτούς εθνικούς σωτήρες της
Ελλάδος, επειδή την «έζησαν» βιολογικά, παρόλο υπόδουλη!.

Τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν ως εξής:  
Τον
Ιανουάριο του 2010 η χώρα μας ετέθη υπό της αυστηρότερη μορφή
οικονομικής επιτήρησης από την Ευρωπαική Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο
126 παρ. 6-13 της συνθήκης του Λισσαβώνας, λόγω των ελλειμμάτων που η
τελευταία ανακάλυψε για το έτος 2009, γεγονός που σήμαινε ότι η Ελλάδα
δεν είχε δικαίωμα ψήφου στις αποφάσεις που θα ελαμβάνονταν από την
Ευρωπαική Επιτροπή και το Συμβούλιο για την τρόπο επιτήρησης της
Ελλάδος για την μείωση των ελλειμμάτων αυτών. 

Τα μέτρα που προβλέπονται στο
άρθρο 126 παρ. 6-13 της συνθήκης του Λισσαβώνας, σε περίπτωση
υπερβολικών ελλειμμάτων μιας χώρας της ευρωζώνης, είναι κατά σειράν
βαρύτητας τα εξής:  
  • η δημόσια σύσταση κατά του υπαιτίου κράτους, 
  • ο καθορισμός ορισμένης προθεσμίας για την βελτίωση των ελλειμμάτων, 
  • τον καθορισμό δυσμενεστέρων όρων δανεισμού του υπαιτίου κράτους
    από την Ευρωπαική Τράπεζα Επενδύσεων-κατόπιν συνεννόησης με την
    τελευταία- και τέλος 
  • την καταβολή οικονομικών εγγυήσεων και την επιβολή οικονομικών ποινών στο υπαίτιο κράτος.   
Και τα παραπάνω μέτρα τα παίρνει
η Επιτροπή και το Συμβούλιο χωρίς την ψήφο του υπαιτίου κράτους,
σύμφωνα με την παρ. 13 του άρθρου 126 της συνθήκης. Η Ευρωπαική
Επιτροπή και το Συμβούλιο συνεπώς παρακολουθούν την πορεία του χρέους
και ζητούν οικονομικές εγγυήσεις ή επιβάλλουν οικονομικές ποινές. Ποτέ
όμως η Ευρωπαική Επιτροπή και το Συμβούλιο δεν έχουν συνταγματικό
δικαίωμα, στα πλαίσια της συνθήκης της Λισσαβώνας να επιβάλλουν
συγκεκριμένα νομοθετικά μέτρα (νόμους) για την μείωση του ελλείμματος
στο υπαίτιο κράτος. Το δικαίωμα αυτό ανήκει αποκλειστικά και κυριαρχικά
στο υπαίτιο κράτος.
Και τούτο διότι, σε αντίθετη περίπτωση, θα
κατελύετο η Εθνική Κυριαρχία και η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία του
υπαιτίου κράτους της ευρωζώνης από άλλα μέλη αυτής, θα κατελύετο
δηλαδή το πολιτικό σύστημα (η Δημοκρατία) του υπαιτίου κράτους το οποίο
είναι το θεμέλιο του Δυτικού ελευθέρου πολιτικού Κόσμου.
 
Όλα τα παραπάνω όμως ανατρέπονται τραγικά με την συμμετοχή και του ΔΝΤ στους δανειστές της δανειζομένης χώρας.
Στην περίπτωση αυτή το ΔΝΤ, το οποίο είναι ένας διεθνής εξω-ευρωπαικός
δανειστικός οργανισμός, για τον οποίο δεν ισχύει ή και δεν δεσμεύεται
από την συνθήκη της Λισσαβώνας, μπορεί να επιβάλλει εκβιαστικά τους
απεχθέστερους των όρων στις Κυβερνήσεις των δανειζομένων απ αυτό κράτη,
μέτρα και όρους που εξικνούνται μέχρι του σημείου να επιβάλει αυτό στην
Κυβέρνηση του δανειζομένου κράτους μονομερώς αυτούσιους τους νόμους για
την εξασφάλιση των δανειζομένων απ` αυτό κεφαλαίων.
Η
τακτική όμως αυτή σημαίνει και συνεπάγεται την κατάλυση του
Δημοκρατικού Κοινοβουλευτικού Δημοκρατικού Πολιτεύματος της
δανειζομένης χώρας. Και αυτό ακριβώς έγινε στην προκειμένη περίπτωση με
την δική μας χώρα
.
Αυτός είναι συνεπώς ο λόγος που η Ευρωπαική Επιτροπή και το Συμβούλιο
(οι «φίλοι κι εταίροι μας») μας επέβαλαν αναγκαστικά – κι ερήμην της
ψήφου της Ελλάδος – την συμμετοχή του ΔΝΤ στην ομάδα των δανειστών της
Ελλάδος και ήταν επίσης ο ίδιος λόγος που η ελληνική κυβέρνηση δεν
ήθελε σθεναρά την συμμετοχή του ΔΝΤ στην ομάδα των δανειστών της, αλλά
χωρίς να εισακουσθεί.

Με τον τρόπο αυτό, η Ευρωπαική
Επιτροπή, το Συμβούλιο και το ΔΝΤ επέβαλαν στην Ελληνική Κυβέρνηση, και
για την μείωση του χρέους μας, την πλήρη αποστέρηση της Εθνικής της
Κυριαρχίας, με το να επιβάλουν στην τελευταία τους νόμους που αυτή
έπρεπε δουλικά απλά να ψηφίσει διαδικαστικά, ευτελίζοντας πλήρως τον
ρόλο και την ουσία της Βουλής και το Δημοκρατικό μας Πολίτευμα και
Ελευθερία.

Τον Φεβρουάριο του 2010 η
Ελληνική Κυβέρνηση με την προσχηματική δικαιολογία της μείωσης του
κόστους δανεισμού της από τις διεθνείς αγορές, απευθύνθηκε στην
Ευρωπαική Ένωση για την δανειοδότησή της με μικρότερο κόστος, αποκρύβοντας
από τον Ελληνικό Λαό ότι το υψηλό κόστος δανεισμού οφείλονταν στην
έλλειψη εμπιστοσύνης των δανειστών μας προς στα πρόσωπα της Κυβέρνησης-
τα οποία δημιούργησαν διαχρονικά το τεράστιο αυτό δημόσιο χρέος, μαζί φυσικά με άλλες κυβερνήσεις. 

Επειδή όμως δεν υπήρχε σχετικός
μηχανισμός οικονομικής στήριξης της Ελλάδος (μέλος της Ευρωπαικής
΄Ενωσης) από τις λοιπές χώρες της Ένωσης, χρειάστηκε να παρέλθει χρόνος
μέχρι την 25/03/2010 οι αρχηγοί των χωρών της Ευρωπαικής Ένωσης να
ανακοινώσουν στις Βρυξέλλες –ερήμην της Ελλάδος λόγω της επιτήρησής
της- την απόφασή των για την σύσταση ενός μηχανισμού οικονομικής
στήριξης της Ελλάδος, με κοινό πρόγραμμα της Ευρωπαικής Επιτροπής της
Κεντρικής Ευραπαικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου
(ΔΝΤ), εφεξής και των τριών αυτών οργανισμών αναφερομένων ως «Τρόικα».
 

Η απόφαση προέβλεπε την παροχή
δανείου σε αυτή με εύλογο (πάντως μεγαλύτερο αυτού που οι ίδιες
δανείζονται) επιτοκίου, αλλά με τους εξής αναγκαστικούς όρους: 
  • 1)
    Η Ελληνική Κυβέρνηση ετέθη υπό την αυστηρότερη μορφή επιτήρησης πουν
    προβλέπει η συνθήκη της Λισσαβώνας με το άρθρο 126 παρ. 6-13 αυτής,
    λόγω των μεγάλων οικονομικών της ελλειμμάτων, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να
    αποκλείεται από την συμμετοχή της και από το δικαίωμα ψήφου της στις
    αποφάσεις που θα ελαμβάνοντο πλέον ερήμην της σχετικά με τους όρους της
    δανειοδότησής της,
  • 2) Την υποχρεωτική συμμετοχή στην
    δανειοδότηση της Ελληνικής Κυβέρνησης, στα πλαίσια του παραπάνω
    προγράμματος δανειοδότησής της, και του ΔΝΤ, το οποίο θα συμμετείχε
    υποχρεωτικά δανείζοντας στην Ελληνική Κυβέρνηση, το 1/3 του συνολικού
    δανειακού ποσού, αγνοώντας την ισχυρά εκπεφρασμένη δημόσια αντίρρηση
    της Ελληνικής Κυβέρνησης, για την συμμετοχή του ΔΝΤ στον παραπάνω
    δανειακό μηχανισμό (βλ. δηλώσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού). 
Ο λόγος της επιβολής του ΔΝΤ από την Ευρωπαική Ένωση –και αντίστοιχα των δικών μας αντιρρήσεων- ήταν προφανής: 
Η
Ευρωπαική Ένωση δεν μπορούσε θεσμικά (σύμφωνα με την συνθήκη της
Λισσαβώνας) να επιβάλλει στην Ελληνική Βουλή νομοθετικά τους όρους
αποπληρωμής του δανείου και της μείωσης των ελλειμμάτων της με την
μορφή που τελικά έθεσε το ΔΝΤ για την δανειοδότηση της Ελληνικής
Κυβέρνησης, από αυτό και τούτο διότι το ΔΝΤ δεν δεσμεύεται από την
συνθήκη της Λισσαβώνας. 
Ήτοι,
επειδή η Ευρωπαική Ένωση δεν μπορούσε θεσμικά να υποχρεώσει την
Ελληνική Βουλή, να νομοθετήσει αναγκαστικά συγκεκριμένους νόμους για
την μείωση των ελλειμμάτων της και την εξασφάλιση των δανεικών
κεφαλαίων της προς της Ελληνική Κυβέρνηση –γιατί αυτό ισοδυναμούσε με
κατάσταση Εθνικής της Υποδούλωσης – επέβαλλε την αναγκαστική συμμετοχή
του ΔΝΤ στον μηχανισμό δανειοδότησης της Ελληνικής Κυβέρνησης, το οποίο
(ΔΝΤ) ως μη δεσμευόμενο από την Συνθήκη της Λισσαβώνας μπορεί να
επιβάλλει εκβιαστικά και βίαια συγκεκριμένα νομοθετικά μέτρα στην
Ελλάδα, για την εξασφάλιση της μείωσης των ελλειμμάτων της και συνεπώς
και την εξασφάλιση των δανεικών της, όπως υποχρεούται από το
καταστατικό του, με τίμημα βέβαια την κατάλυση της Εθνικής Κυριαρχίας
της Ελλάδος, η οποία –όπως προείπα- συνίσταται στην ελευθερία
νομοθέτησης της Ελληνικής Βουλής εξ ονόματος του Ελληνικού Λαού. 
Κι
αυτό τελικά έγινε. Η οικονομική επιτήρηση της Ελληνικής Κυβέρνησης από
την Ευρωπαική Επιτροπή, ακόμα και η εφαρμογή του άρθρου 126 παρ.6-13
της Συνθήκης της Λισσαβώνας, με το οποίο η Ελλάδα έχασε το δικαίωμα
ψήφου της στις σχετικές διαδικασίας παρακολούθησης της μείωσης του
χρέους της από την Ευρωπαική Επιτροπή, είναι μια μορφή απώλειας της
Εθνικής μας Κυριαρχίας (βλ. δηλώσεις πρωθυπουργού στην Βουλή). Σε κάθε
περίπτωση όμως, η επιτήρηση αυτή και με τους παραπάνω όρους, είναι μια
συντακτική δέσμευση που την έχουμε κι εμείς αποδεχτεί με ελεύθερη
βούληση και σε ομαλές συνθήκες και πληρουμένου του όρους της
αμοιβαιότητας, εφόσον η συνθήκη (και το άρθρο 126) ισχύει ισότιμα για
όλα τα μέλη-κράτη της ευρωζώνης. 
Επιπλέον-όπως
προείπα- η επιτήρηση της Ελλάδος, σύμφωνα με την συνθήκη της
Λισσαβώνας, δεν της αφαιρεί την Εθνική της Κυριαρχία και το Δημοκρατικό
της δικαίωμα να νομοθετεί η ίδια ελεύθερα για την μείωση ή όχι των
ελλειμμάτων της και με ποίον τρόπο αυτό θα επιτευχθεί.

Ουδεμία όμως παρόμοια με την
παραπάνω Συνταγματική σχέση δεν υπάρχει μεταξύ του Ελληνικού Λαού και
του ΔΝΤ -το οποίο είναι ένας διεθνής και εξω-ευρωπαικός οργανισμός για
τον οποίο δεν ισχύει και δεν δεσμεύεται από τη συνθήκη της Λισσαβώνας
και τις άλλες συνθήκες της Ευρωζώνης. Συνεπώς το ΔΝΤ μας υποχρέωσε
και η Ελληνική Κυβέρνηση εγκληματικά δέχτηκε την προδοτική παραχώρηση
σε αυτό της δυνατότητας επιβολής του πάνω στην Ελληνική Βουλή (και τον
Ελληνικό Λαό) της ψήφισης νόμων που το περιεχόμενό των το αποφασίζει κι
επιβάλλει το ΔΝΤ αποκλειστικά και κάτω από την εκβιαστική ανάγκη μας
για τον δανεισμό της χώρας, με μοναδικό σκοπό την εξασφάλιση των
δανεικών που μας χορηγεί κι όχι βέβαια την σωτηρία της χώρας μας (βλ.
δηλώσεις του πρωθυπουργού)