Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010, 10:02


«Γνωριστήκαμε στο εξωτερικό όπου σπούδαζα, και ο ίδιος μόλις είχε
τελειώσει τις σπουδές του και εργαζόταν- προσπαθούσε να εργαστεί- σε
διάφορες δουλειές, δεδομένου ότι είναι μετανάστης, εκτός Ευρωπαϊκής
Ένωσης, στη χώρα που βρεθήκαμε.



Δύο χρόνια αργότερα, το γεγονός ότι δεν εύρισκα μία αποδοτική εργασία
στον τομέα μου, καθώς και το ότι και ο ίδιος δεν είχε κάτι σταθερό, με
ανάγκασε να επιστρέψω στην Ελλάδα, όπου και εργάζομαι τα δύο τελευταία
χρόνια, ενώ ο ίδιος παρέμεινε στην εργασιακή κατάσταση που βρισκόταν.



Δεν έχει καταφέρει να εργαστεί πουθενά, με αποτέλεσμα να πρέπει να τον
συντηρώ με τον πενιχρό μισθό μου για όλα τα έξοδα, που πρέπει να
υπολογίσουμε πως είναι τα διπλάσια από όσα στην Ελλάδα και ταυτόχρονα
να καλύπτω και τα δικά μου», τάδε έφη η φίλη μου η Κική, η οποία
ταλαιπωρείται τα δύο τελευταία χρόνια με τον φίλο της, χωρίς να ξέρει
αν αυτή η σχέση πρόκειται να την οδηγήσει οπουδήποτε.



Μια γυναίκα που ζει σε αυτή την κατάσταση θα πρέπει να πάψει να δίνει
στον εαυτό της δικαιολογίες κάθε είδους, για να μη βλέπει την
πραγματικότητα. Όποιος θέλει να εργαστεί θα κάνει ό,τι είναι απαραίτητο
για να το πετύχει, ώστε να μην γίνεται «βάρος» σε κανέναν άλλο. Τα δύο
χρόνια είναι πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, για να μην έχει βρει μια
δουλειά να υποστηρίξει τον εαυτό του.



Μεγάλο ρόλο παίζει η ανασφάλεια στην απόφαση πως, αν χωρίσει μια
γυναίκα, θα βρει κάποιον αξιόλογο άνθρωπο, για να κάνει μια σχέση.
Σίγουρα δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς τίποτε για τον άλλο, όμως ακόμα
πιο σίγουρα το να παραμείνει σε μια προβληματική σχέση δεν είναι η λύση.



Οι απαράβατοι κανόνες που θα θέσει μια γυναίκα στη σχέση της είναι που
θα φέρουν το αποτέλεσμα και θα ξεκαθαρίσουν την ουσία της. Πρόκειται
για αγάπη ή απλώς για βόλεμα;