Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010, 09:29


Η διαδικασία κάθε χωρισμού είναι επίπονη και, ενώ η σκέψη να
παραμείνουν δύο σύντροφοι φίλοι μετά τον χωρισμό μπορεί να φαίνεται σαν
μια καλή ιδέα, τελικά το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι περισσότερο
πόνο. Είναι σύνηθες το παράδειγμα των ζευγαριών που αρχικά παραμένουν
φίλοι, αλλά έρχονται αργά ή γρήγορα αντιμέτωποι με την ωμή
πραγματικότητα της παρουσίας ενός τρίτου προσώπου, το οποίο εμφανίζεται
ξαφνικά, για να «κλέψει» την παράσταση, απροσδόκητα. Και η δικαιολογία
ότι «μα δεν έχουμε πει να μείνουμε φίλοι, τι πειράζει αν συνεχίσω τη
ζωή μου;», δεν αρκεί!



Όταν ένας από τους δύο συντρόφους εξακολουθεί να έχει συναισθήματα για
τον πρώην του, τότε γίνεται ιδιαίτερα δύσκολο να μπορέσει αυτός ο
σύντροφος να αποκτήσει την ιδιότητα του φίλου. Γιατί άλλο φίλος και
άλλο πρώην σύντροφος. Ο φίλος είναι εδώ για να μας συμπαρασταθεί, να
μας κατανοήσει και να μας δείξει ενδιαφέρον. Όταν όμως ο σύντροφός μας
εξακολουθεί να τρέφει διαφορετικά συναισθήματα, δεν είναι εφικτό και
καθόλου ρεαλιστικό να υπάρξει ουσιαστική φιλία, αφού η πραγματική του
πρόθεση είναι διαφορετική.



Πίσω από όλα, όμως, το ουσιαστικότερο είναι να δοθεί η δυνατότητα και
στους δύο πρώην συντρόφους να συνειδητοποιήσουν την αλλαγή στη σχέση
τους, να μπορέσουν να «πενθήσουν» το τέλος της, για να μπορέσουν να
προχωρήσουν παρακάτω. Αυτή η διαδικασία είναι ιδιαίτερα σημαντική,
διότι ο καθένας πρέπει να μάθει να λειτουργεί ξανά σε ατομικό επίπεδο,
αντί σε συλλογικό, δηλαδή αντί «εγώ», «εμείς». Και ενώ μπορεί η φιλία
να προσφέρει παροδική ανακούφιση, ότι μπορεί να υπάρξει ακόμα το
«εμείς», έστω και σε ένα άλλο επίπεδο, δεν επιτρέπει τη σταδιακή
αποδοχή ότι είσαι πάλι μόνος/η.



Όσο δύσκολη και επώδυνη είναι η διαδικασία της συνειδητοποίησης ότι η
σχέση τελείωσε και ότι μόνο αν περάσετε μέσα από αυτή τη διαδικασία θα
μπορέσετε να προχωρήσετε, εντούτοις θα πρέπει να θυμάστε ότι η φάση
αυτή έχει όντως ημερομηνία λήξης. Μόνο όταν μπορέσετε να απαλλαγείτε
από το παρελθόν σας και τη λύπη που αυτό συνεπάγεται, θα μπορέσετε να
υποδεχθείτε τις εκπλήξεις που σας επιφυλάσσει η επόμενη μέρα.



Όλη η ανθρώπινη εξέλιξη αποτελείται από σημαντικές αλλαγές, τις οποίες
πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, να βιώσουμε, και να «πενθήσουμε», για να
μπορέσουμε να πάμε παραπέρα. Σε κάθε νέα φάση της ζωής μας, υπάρχουν
στιγμές που ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ανασφάλεια και το άγνωστο που
μας προσφέρει κάθε καινούργια εμπειρία. Για παράδειγμα, τα πρώτα βήματα
ενός μωρού σημαίνουν ότι θα το φέρουν αντιμέτωπο με την πραγματικότητα
ότι δηλαδή δεν χρειάζεται να το κουβαλάνε οι γονείς του, για να
μπορέσει να εξερευνήσει τον κόσμο, αλλά ότι θα πρέπει να βασιστεί στις
δικές του δυνάμεις. Για κάθε εξέλιξη, υπάρχει το συναίσθημα της
αλλαγής, η αναστάτωση της αλλαγής αλλά και το άγχος και η θλίψη ότι
αφήνεις κάτι πίσω σου, κάτι γνώριμο και κάτι που σου πρόσφερε ασφάλεια.
Έτσι το «πένθος», η απώλεια αποτελεί το «επώδυνο» αλλά ουσιαστικό
σημάδι της εξέλιξης του ανθρώπου.



Για αυτό τον λόγο ο πόνος που προκαλούν οι σχέσεις που δεν είχαν την
κατάληξη που θα θέλαμε έχει να κάνει με την ευκολία ή τη δυσκολία που
έχουμε ως άνθρωποι να χειριστούμε τις αλλαγές, μια ικανότητα την οποία
έχουμε αναπτύξει ή όχι από πολύ μικρή ηλικία (βλέπε το παράδειγμα με το
περπάτημα του μωρού). Οι «δύσκολες» καταστάσεις αποτελούν μέρος της
καθημερινότητάς μας και μας δίνουν τη δυνατότητα και τη σοφία να
εξελιχθούμε, να ωριμάσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά.