Kostis Savidakis

19 Ιουνίου στις 4:24 μ.μ.





—————————————————————————————Ο γερμανικός "πολιτισμός":

Ο
επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα, Σουηδός Στούρε
Λιννέρ, στο βιβλίο του «Η Οδύσσειά μου» γράφει για το Δίστομο:

Παντρευτήκαμε
στις 14 Ιουνίου. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής, Έμιλ Σάντστρομ,
παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με
απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές, προς μια γωνιά όπου θα
μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας. Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που
μόλις είχε λάβει: οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες τον πληθυσμό του
Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών, και στη συνέχεια πυρπόλησαν το
χωριό. Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας. Το Δίστομο ήταν
μέσα στα όρια της περιοχής την οποία, την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος
να τροφοδοτώ με τρόφιμα και φάρμακα. Έδωσα με τη σειρά μου το
τηλεγράφημα στην Κλειώ να το διαβάσει, εκείνη έγνεψε κι έτσι
αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μα ώρα
αργότερα ήμασταν καθ’ οδόν μέσα στη νύχτα. Απαιτήθηκε ανυπόφορα μεγάλο
χρονικό διάστημα έως ότου διασχίσουμε τους χαλασμένους δρόμους και τα
πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στον κεντρικό δρόμο που
οδηγούσε στο Δίστομο. Από τις άκρες του δρόμου ανασηκώνονταν γύπες από
χαμηλό ύψος, αργά και απρόθυμα, όταν μας άκουγαν που πλησιάζαμε. Σε
κάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου και για εκατοντάδες μέτρα,
κρεμόντουσαν ανθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα με ξιφολόγχες, κάποια εκ
των οποίων ήταν ακόμη ζωντανά. Ήταν οι κάτοικοι του χωριού που
τιμωρήθηκαν με αυτό τον τρόπο: θεωρήθηκαν ύποπτοι για παροχή βοήθειας
στους αντάρτες της περιοχής, οι οποίοι επιτέθηκαν σε δύναμη των Ες-Ες.

Η
μυρωδιά ήταν ανυπόφορη. Μέσα στο χωριό σιγόκαιγε ακόμη φωτιά στα
αποκαΐδια των σπιτιών. Στο χώμα κείτονταν διασκορπισμένοι εκατοντάδες
άνθρωποι κάθε ηλικίας, από υπερήλικες έως νεογέννητα. Σε πολλές
γυναίκες είχαν σχίσει τη μήτρα με την ξιφολόγχη και αφαιρέσει τα στήθη,
άλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, με τα εντόσθια τυλιγμένα γύρω από το
λαιμό. Φαινόταν σαν να μην είχε επιζήσει κανείς.

Μα να! Ένας
παππούς στην άκρη του χωριού! Από θαύμα είχε καταφέρει να γλιτώσει τη
σφαγή. Ήταν σ ο κ α ρ ι σ μ έ ν ο ς από τον τρόμο, με άδειο βλέμμα, τα
λόγια του πλέον μη κατανοητά. Κατεβήκαμε στη μέση της συμφοράς και
φωνάζαμε στα ελληνικά: «Ερυθρός Σταυρός! Ερυθρός Σταυρός! Ήρθαμε να
βοηθήσουμε».


Από μακριά μας πλησίασε διστακτικά μια γυναίκα.
Μας αφηγήθηκε ότι ένας μικρός αριθμός χωρικών πρόλαβε να διαφύγει
προτού ξεκινήσει η επίθεση. Μαζί με εκείνη αρχίσαμε να τους ψάχνουμε.
Αφού ξεκινήσαμε οι τρεις μας, διαπιστώσαμε ότι [η γυναίκα] είχε
πυροβοληθεί στο χέρι. Τη χειρουργήσαμε αμέσως με χειρουργό την Κλειώ.
Ήταν το ταξίδι του μέλιτός μας.


Και ο Ελληνικός Πολιτισμός:

Λίγο
καιρό αργότερα η επαφή μας με το Δίστομο θ’ αποκτούσε και έναν
αξιοσημείωτο επίλογο. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής
αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, δεν πήγαν και τόσο καλά τα
πράγματα, αφού μια γερμανική μονάδα κατάφερε να περικυκλωθεί από
αντάρτες ακριβώς στην περιοχή του Διστόμου. Σκέφτηκα ότι αυτό ίσως
θεωρηθεί από τους Έλληνες ως ευκαιρία για αιματηρή εκδίκηση, πόσο
μάλλον που η περιοχή εδώ και καιρό είχε αποκοπεί από κάθε παροχή
βοήθειας σε τρόφιμα. Ετοίμασα λοιπόν φορτηγά με τα αναγκαία τρόφιμα,
έστειλα μήνυμα στο Δίστομο για την άφιξή μας και έτσι βρεθήκαμε στο
δρόμο για εκεί, για άλλη μια φορά, η Κλειώ και εγώ.

Όταν φτάσαμε
στα όρια του χωριού, μας συνάντησε μια επιτροπή, με τον παπά στη μέση.
Έναν παλαιών αρχών πατριάρχη, με μακριά, κυματιστή, λευκή γενειάδα.
Δίπλα του στεκόταν ο αρχηγός των ανταρτών, με πλήρη εξάρτυση. Ο παπάς
πήρε το λόγο και μας ευχαρίστησε εκ μέρους όλων που ήρθαμε με τρόφιμα.
Μετά πρόσθεσε: «Εδώ είμαστε όλοι πεινασμένοι, τόσο εμείς οι ίδιοι, όσο
και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι. Τώρα, εάν εμείς λιμοκτονούμε, είμαστε
τουλάχιστον στον τόπο μας. Οι Γερμανοί δεν έχουν χάσει μόνο τον πόλεμο,
είναι επιπλέον και μακριά από την πατρίδα τους. Δώστε τους το φαγητό
που έχετε μαζί σας, έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους». Σ’ αυτή του τη
φράση γύρισε η Κλειώ το βλέμμα της και με κοίταξε. Υποψιαζόμουν τι
ήθελε να μου πει με αυτό το βλέμμα, αλλά δεν έβλεπα πλέον καθαρά. Απλά
στεκόμουν κι έκλαιγα.



Από το βιβλίο "Η Μαύρη Βίβλος της Αντίστασης"