Schizas.com Διήμερη Ενημέρωση
14.10.10

Το
ΠΑΣΟΚ του Rockefeller


Κατ’ αρχήν για να ξέρουμε
τι λέμε πρέπει να ασχοληθούμε με το γενεαλογικό του
δένδρο:

Ζιγκμουντ Μινέικο, ΠολωνοΕβραίος
μηχανικός που κατασκευάζει οπλικά συστήματα και τα δίνει στους
Τούρκους για να πολεμίσουν τους Έλληνες που ζητάνε
απελευθέρωση.

Ο Ζίγκμουντ κάνει μια κόρη, την Σοφία. Η Σοφία
Παντρεύεται τον Γεώργιο Παπανδρέου εξ Αχαΐας και κάνουν τον
Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Ανδρέας το 1941 φεύγει Αμερική για
σπουδές και νυμφεύεται το 1951 την ΑμερικανοΕβραία Margaret
Chant. Πατέρας της Margaret Chant ήταν ο Douglas Chant ο
οποίος διετέλεσε πρόεδρος Ιεχωβάδων Αμερικής. Ο Ανδρέας και η
Margaret έκαναν μεταξύ άλλων τον Γιώργο Παπανδρέου σημερινό
εκλεγμένο από τον λαό πρωθυπουργό.

Ο Ανδρέας λοιπόν
με απόδειξη το παρακάτω έγγραφο χρηματοδοτήθηκε από την
τράπεζα των Rockefeller, Chase Manhattan Bank με 100.000.000
Δολάρια το 1974 για την κατασκευή του ΠΑΣΟΚ. Περισσότερα

ΤΟ
ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΝ: ΕΩΛΟΙ ΑΙ «ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑΙΣ» ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΙΝ
ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ…

Προσπαθούν με «έπιχειρήματα» τά όποία
ούδένα έχέφρονα Έλληνα πείθουν ώρισμένοι συντάκταις κειμένων,
άναφερομένων είς τάς σχέσεις των άποδημησάντων είς το
Έξωτερικόν προς την Γενεθλίαν Έλληνικήν Γήν, να δικαιολογήσουν
έκείνους οί όποίοι έθεώρησαν πώς έπρεπε να έγκαταλείψουν τάς
πατρογονικάς των έστίας και να ύπάγουν να συμβάλουν είς την
άνάπτυξιν των οίκονομιών των ΗΠΑ, της Γερμανίας, του Βελγίου,
της Αύστραλίας, του Καναδά κ.ά…

Τά προβλήματα της
Έλλάδος έπολλαπλασιάσθησαν και δεν έλύθησαν διά της
μεταναστεύσεως… Ή διαχείρησις του «κομποδέματός» των διά…
«τοποθετήσεις» αύτού είς την καθημάζουσαν τάς πόλεις της
Έλλάδος άθλίας «οίκοδομής» των «πολυκατοικιών» (ή όποία
ύπενόμευσεν τά μάλα την περιηγητικήν οίκονομίαν-τουρισμόν) ήτο
όλεθρία, διότι δεν είχεν μακροοικονομικόν στόχον… Περισσότερα

Καταργούν
το μάθημα της Αστρονομίας!

Πριν λίγες μέρες, δημοσιεύθηκε στις
εφημερίδες το νέο σχέδιο προγράμματος της Β΄ και Γ΄ λυκείου,
στο οποίο όχι μόνο δε συγκαταλέγεται το μάθημα της Αστρονομίας
ως προαιρετικό μάθημα κατ’ επιλογήν, αλλά εξοβελίζεται τελείως
από τα μαθήματα του λυκείου!

Με αφορμή αυτή την
εξέλιξη, πρέπει για ακόμη μια φορά να διαπιστώσουμε ότι το
μάθημα της Αστρονομίας είναι πολύ υποβαθμισμένο στην Ελλάδα
και διδάσκεται μόνο στη Β΄ λυκείου, και εκεί σαν επιλεγόμενο,
ενώ στις άλλες τάξεις και βαθμίδες εκπαίδευσης σποραδικά
περιλαμβάνονται αστρονομικά θέματα, τελείως επιφανειακά… Περισσότερα

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ
ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ Η 1η ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΙΣΤΟΛΟΓΩΝ

Αγαπητοί φίλοι
πατριώτες,

Μια νέα σελίδα ξεκινά για την ομάδα των
Ακομμάτιστων Ελλήνων Ιστολόγων. Ευχαριστούμε θερμά τους φίλους
που μας τίμησαν με την παρουσία τους, και όλους εσάς που με
ζέση αγκαλιάσατε την προσπάθειά μας. Η μεγάλη επιτυχία
της 1ης Συνεδρίας των Ακομμάτιστων Ελλήνων Ιστολόγων,

που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 7 Οκτωβρίου, έβαλε
γερά θεμέλια για να ευδοκιμήσει και να γιγαντωθεί αυτή η
προσπάθεια.
Περισσότερα

ΩΔΗ
ΣΤΗΝ ΠΑΛΛΑΔΑ ΑΘΗΝΑ

Αθηνά εσύ, που ‘χεις και της
Γοργούς τη δύναμη
Παλλάς – παλμέ του κόσμου – Κυρία των
όφεων,
καλόγνωμη στάσου και νιώσε τώρα την καρδιά
μου,
που αγάλλεται και ψηλά ανεβαίνει
όταν σ’ εσένα
ευχές αναπέμπω,
στην ανείπωτη δόξα σου,
ή με σέβας βαθύ
και σιγή αναστοχάζεται
την τρανή δύναμή σου
ψιθυρίζοντας
άλλοτε ύμνους στην υπέροχή σου μορφή.
Εκεί πλάϊ σ’ ελάτων
ριζώματα, τρυφερά γαλουχείς
βλαστάρια θαλερών ελαιών
κι
έμαθες στους θνητούς αυτά να κρατούν
στα ιερά όταν
έρχονται,
κλώνους -σημεία παράκλησης, ελπίδας κι
ευσέβειας·
Μεγαλόψυχη, εσύ που κατέχεις
μοναχή τις
βαθειές της ερημιάς λαγκαδιές
και της Σοφίας τα
άδυτα,
που σαν άριστος ίππος το Παν οδηγεί
και τον νου
και τις πόλεις μας·
κι είσαι εσύ που χαρίζεις βραβείο

υγεία, ζωντάνια και πλούτο,
έργων και κόπων
καλών,
σ’ εκείνους τους οίκους που κυβερνά η
πραότητα.
Της θεϊκής αρετής ανεκνίκητη δύναμη,
θραύεις
της τρικυμίας τα κύματα
κι έχεις μάτι πελώριο
οξυδερκείας,
σπεύδεις στα σπίτια των
δικαίων
παρηγορήτρια θεά, πάροχος ευτυχίας,
με πόδια
λυγερά· που τα κινεί η αγνή σου βούληση,
αλλά μέσ’ από τις
κυκλωνικές ίλιγγες του Βορέα
στων αλαζόνων τα λημέρια
πέφτεις σαν κεραυνός,
συνθλίβοντάς τους.
Της σωστής
γνώμης παράσταση,
της ευσεβείας των τειχών που κανείς δεν
μπορεί να ραγίσει,
Υπέρμαχε συ.
Κάποτε, σε κάλεσε να
‘λθεις στου Κόσμου τους χώρους
η Μήτις, το ζαρκάδι με τα
μεγάλα ολόλαμπρα μάτια,
που την ποιητική, τη φρόνιμη έχει
σκέψη και κρίση·
εκείνη, η λάμψη του Διός
που ακατάσχετα
ρέει,
ο ποταμός της γένεσης και κάθε ρύθμισης
αρμονικής.
Σου είπε να προβάλλεις απ’ τις πτυχές του
Χρόνου,
Που μέσα τους – άγνωστο πόσο – κατοικούσες,
και
να ‘βγεις στου Κόσμου τη μεγάλη, πολύβουη θυμέλη,
υφάντρα
της υπέρτατης, της καθαρής Αλήθειας.
Συ που σημαίνεις τ’
ανείπωτα, μεγάλα μυστικά,
εσύ που ενδύεις με φως κάθε ψυχή
ευγενική
και πλέκεις με χρυσό ολοκάθαρο, σαν αράχνης ιστό
λεπτεπίλεπτο,
τον αχανή, τον θείο χιτώνα.
Έτσι
γεννήθηκες, τέκνο θεών άψογα στολισμένο.
Και, είτε
φανερώνεσαι με τις ακτίνες του Ήλιου
είτε και στη βαθειά,
χαλκοντυμένη Νύχτα,
λουσμένη με φως μυσταγωγό,
τα μάτια
έχεις της Γλαύκης ,
που ατενή διαπερνούν του ζόφου το
σκοτάδι.
Εσύ, που προφητεύεις με φωνή ιδανική
λόγια
ανεπαίσθητα, νοητά
εσύ που αρμονίζεις νυχτερινούς κρωγμούς

και φοβερούς ανέμους στο τύμπανο το μαντικό της πρόγνωσης,

σύ που συντρίβεις της υπεροψίας τη χυδαία φωλιά,
Σοφία
και Δίκη, πάρεδρε Διός.
Αλλά και κάποιας άλλης γέννας,
μυστικής,
βλαστός υψώθης θαυμάσιος,
γέννημα πράξης
πανίερης
που δέονται οι θνητοί και λατρεύουν,
Σώτειρα
Κόρη, η περιβεβλημένη
την ιερή αιγίδα της
Αμάλθειας,
δίωγμα κάθε κακού και τρόπαιο της επικράτειάς
σου.
Κι έγινε κι εγεννήθης δεύτερη φορά,
όταν ο
Ποσειδώνας,
δέσποτας των ναμάτων όλων και της άγριας
θάλασσας
σε μώνυχον ίππο άλλαξε την αντρειωμένη του
όψη,
και με την Δήμητρα έσμιξε με υπέρτατη ευδαιμονία.

Τη Δήμητρα την ισχυρή που αστραπιαία πήρε
φοράδας τη
μορφή, γιατί ήταν σφοδρός πολύ ο γάμος.
Κι ωργίσθη η Θεά·
δεν ήθελε η αγνή της φύση να μιχθεί
τόσο σφιχτά με το νερό.
Κι έγινε ‘κείνη η πρώτη Ερινύς.
Μα γέννησε- έργο πανώριο!-
μια Κόρη φοβερή
στ’ όνομα και στο δέμας,
των ίππων
οδηγό, που άγρια καλπάζουν κι έρχονται
στου Κόσμου μας τον
άγριο σάλο, τον ασίγαστο,
αφήνοντας τον Κόσμο που
γεννήθηκαν, τον Νοερό
και την τροφό τους φάτνη γεμάτη
στάχια νεόκοπα φωτός,
γιατί επιάστηκαν γοητευμένοι
στη
ζώνη με τ’ ανίκητα θέλγητρα,
της Αφροδίτης, της
Ζωής.
Ιπποδάμεια, Ιππελάτειρα, Δέσποινα των απρόσιτων
τόπων
που τη στέρεη Γη περιβάλλουν αθέατοι,
και των
επίγειων φρόνιμη αρμοστή.
Κι από κείνη τη γέννα έκαμες
δίδυμό σου αδελφό,
τ’ όμορφο, νεαρό αλογάκι, τον
Αρείωνα,
των αστεριών το φως το ανέσπερο
εκεί στα
ουράνια.
Α! Τρισευλογημένη εσύ,
μήτε μετρώντας μ’
αριθμούς
μήτε, όσο βαθειά κι αν στοχαστεί,
μπορεί ο
άνθρωπος
το μέγεθός σου να εννοήσει,
Κόρη βασιλική, που
πλάϊ σε όλους βρίσκεσαι
κι ανέγγιχτη απ’
όλους,
Παρθένα,
Που για τον Ήφαιστο, το χάρμα της
φωτιάς,
Πόθος αιώνιος είσαι κι άσβηστος·
Αυτού, που
άφησε κάποια φορά
το σπέρμα του
στον άσπιλο μηρό
σου,
Κόρη δέντρο αγνότητας,
Που όπως οι θύελλες και οι
κυκλώνες τρέχεις,
εσύ, της δόξας άμωμε θρόνε.
Αλλά
‘κείνο το σπέρμα εσύ αρνήθηκες,
και το ‘ριξες στο
χώμα.
Κι εκεί εκυήθη, στη μήτρα της άγιας γης,
της
μάννας που ολοένα μυριάδες,
γεννάει παιδιά,
Κι έγινε ο
σπόρος το τέκνο σου το μόνο,
ο Ερεχθεύς· λαμπρός στην
αρετή και στην ανδρεία,
φήμη τον εστεφάνωσε μεγάλη και
καλή,
και ηγεμόνας ήταν στης Αττικής τα παιδιά,
που
νίκες ωραίες και πολλές έφεραν στην Πατρίδα·
από αυτούς
εμεγαλύνθη τ’ όνομά σου
με όσιες τελετές,
και, για ν’
ανθίζει η Ζωή, η Χαρά και η Υγεία,
με προσφορές ιερές πάνω
σε μυρωμένες τράπεζες
και σε βωμούς
κι ακόμη, μ’
ετήσιες γιορτές θαμβωτικής λαμπρότητας,
και με της ιερής
σιγής την τιμή την ασύγκριτη.
Λοιπόν, είσαι σύ που σείεις
ψηλά και σε όλα τα σημεία,
του δόρατός σου την
αιχμή,
τις μάχες των θνητών κατευθύνοντας
στων αρίστων
τη νίκη
και τους ουράνιους δρόμους ορθοτομείς
σύμφωνα με
τη ρυθμική κι ευφρόσυνη χάρη της Θέμιδος
και με τον τρόπο
εκείνο, που γεννά κι αναγεννά
αδιάπτωτα τους
κόσμους.
Παινεμένο εσύ Πλάσμα του Έρωτα του Πρώτου
και
του Αιθέρος που ρέει στο Σύμπαν αιώνια,
και της Νυκτός που
είναι Νόηση και όλων πρεσβυτέρα.
Φωτοβόλα εσύ Κόρη,
δωρήτρια αγαθών ανθηρών και αγέραστων.
Συ απλώνεις στον
Άπειρο χώρο το δίχτυ
που τα πάντα τυλίγει
από της
διασποράς το χαμό σώζοντάς τα,
κι είναι το νήμα του χρυσάφι
ανόθευτο
που ήρεμα λαμπυρίζει σαν κρόκου ανθός
σε χλοερό
λειμώνα.
Με τη δροσιά της γιατρειάς κάθε θνητό
ποτίζεις,
Υγεία Αθηνά,
Εύφημος πάντων πνοή, αρμέ στα
θεμέλια του βίου.
Αλλά και πανίσχυρη έχεις τη
γνώμη,
αήττητη καρδιά κι ορμή στην ψυχή ακατάβλητη.
Και
κάποτε, αφού είπες στον Περσέα
τον τρόπο για να πράξει

και κάτοπτρο του ‘δωσες ιερό,
που όπως πρέπει δείχνει
τις πιο κρυφές Αλήθειες,
επάρθη το δεσποτικό της Μέδουσας
κεφάλι,
αθέατο που φώλιαζε σ’ ομίχλης λημέρια.
Και το
‘χεις από τότε σύ,
Στο στέρνο το πλατύ σου,
που πάνω του
στηρίζονται μαστοί
με δυνατές θηλές·
εκείνο το κεφάλι,
που ως κόμη του σαλεύουν
απλοκαμοί φιδιών,
στραμμένο
στους αδίκους με μάτια ορθανοιχτά,
γι’ αυτούς νάρκη ψυχρή,

ως θωρούν στον φρικτό του θυμό
το θλιβερό του είδους
τους βδέλυγμα·
έχει τη δύναμη ν’ αποκαλύπτει,
εκείνο το
κεφάλι την αλήθεια αναπότρεπτα.
Δέσποινα, εισάκουσε τα
λόγια και τους λογισμούς μου
Κι άπλωσε ασπίδα προστασίας
για μένα,
μακριά μου να κρατεί
την πλήξη, την άνοια και
κάθε μαγγανεία,
την αλαζονεία, το μίσος τον φθόνο,
κάθε
κακία και θλίψη.
Εσύ μοναχή, έρημη, παραστάτη αγώνων
που
στεφανώνονται σ’ αυτούς οι ανδρείοι,
Εργάνη, Κόρη που
εργάζεσαι μαζί μ’ εκείνους
που καλά συλλογούνται και ζητούν
το αγαθό.
Τρυφερή, της γενναιότητας Πρόμαχε,
Πύλη
δικαιοσύνης, παρακαλώ
με καλοσύνη δέξου τα λόγια
αυτά
και να ‘σαι κοντά πάντα και βοηθός
όλων εκείνων,
που έχουν αγνή την καρδιά και ψηλό λογισμό,
απ΄ τη φθορά να
σώζεις και την απώλεια
καθένα κάματο καλό
Κόρη με τα
ολόλαμπρα, τα φοβερά σου μάτια
Τρισεύγενη, πρώτη λάμψη στον
ουρανό
πριν ανατείλει ο Ήλιος
κι αναλαμπή στερνή, αφού
εκείνος δύσει.

Μαρία Ιω. Σίδερη

Απόδοση στη Νέα Ελληνική ωδής που έχει
συντεθεί από τη Μαρία Σίδερη στην Αρχαία Ελληνική